Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2021

14η Φεβρουαρίου







Η 14η Φεβρουαρίου είναι η γιορτή των ερωτευμένων. Όχι μόνο. Η 14η Φεβρουαρίου είναι η μέρα που η Δρέσδη βομβαρδίστηκε άγρια από τους Συμμάχους το 1945. Το μέγεθος της καταστροφής ήταν τέτοιο που προκάλεσε αντιδράσεις ακόμα και στη Βρετανία. Στις 14 Φεβρουαρίου η Θάλεια δεν ήξερε αν είναι ερωτευμένη. Για την ακρίβεια φοβόταν μήπως είναι ερωτευμένη. Ήταν ακριβώς πάνω σε εκείνη την διαχωριστική γραμμή, είχε γαντζωθεί με νύχια και με δόντια από τη διαχωριστική γραμμή και φοβόταν πως με το παραμικρό φύσημα θα έπεφτε με το κεφάλι στην άβυσσο. Όσο κι αν φοβόταν πάντως, ήθελε πολύ να περάσει το βράδυ των ερωτευμένων με τον Τζέιμυ. Μόνο που αυτό δεν γινόταν. 
Ο Τζέιμυ Τάιρον θα έλειπε για λίγες μέρες στο Βερολίνο. Και από εκεί θα επισκεπτόταν και ένα γερμανό φίλο του στη Δρέσδη. Έτσι της είχε πει.
Η Θάλεια δεν είχε λόγο να μην τον πιστέψει ούτε βέβαια και λόγο να τον πιστέψει.
 

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2021

Διαφορετικές επιστροφές στα ίδια

Δεν μπορώ να ξανακάνω μετακόμιση. Δεν μπορώ. Δεν μπορώ να αγγίξω καν τις κούτες. Ούτε να τις σύρω, όχι απλά να τις κουβαλήσω. Και το ξέρω ότι είμαι τελείως απαράδεκτη που δεν βοηθάω. Το ξέρω. Αλλά δεν μπορώ. Εγώ με τις μετακομίσεις τελείωσα. Η μόνη λύση είναι να βρω πολλά λεφτά, όσα χρειάζονται για εκείνες τις φοβερές εταιρίες μετακομίσεων, εκείνες τις μαγικές εταιρείες μετακομίσεων που μπαίνουν στο σπίτι σου όταν εσύ λείπεις, εγώ τουλάχιστον θέλω να λείπω, δεν έχω καμία διάθεση και καμία αντοχή να δω αυτό το χειρουργικό θέαμα, μπαίνουν μέσα στο σπίτι, υποθέτω σαν χειρούργοι, στα λευκά, αποστειρωμένοι, αόρατοι, εξωγήινοι, εξωπραγματικοί τελοσπάντων και κάνουν ένα σπίτι κομματάκι κομματάκι, βίδες, και το χωρούν σε ένα φορτηγό, μαζί με οδηγίες χρήσης, οδηγίες ξανασυναρμολόγησης, και το μεταφέρουν σε ένα καινούριο σπίτι, αδειάζουν το φορτηγό, και τα ξανατοποθετούν όλα στη θέση τους, όλα, εντελώς όλα, δηλαδή φωτογραφικά, με το βιβλίο δίπλα στο κομοδίνο μισανοιγμένο στην ίδια σελίδα, με το μολύβι καρφιτσωμένο στο εξώφυλλο, με τις παράνομες φωτογραφίες κρυμμένες στο συρτάρι του γραφείου, με την ίδια κουρτίνα στο μπάνιο, όλα τελοσπάντων στην θέση τους. Έτσι, δηλαδή, είναι σαν να μην μετακομίζεις. Μερικές φορές ένα σπίτι είναι απλά τα πράγματα του. Όχι οι χώροι. Μερικές φορές.

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

garam0m


Αν αυτό ήταν ένα ακόμα μουσικό ποστ θα ήταν για παιδικά τραγούδια. Για σουηδικά παιδικά τραγούδια. Δεν θα ήταν άσχημο εδώ που τα λέμε. Αν ήξερα να σαμπλάρω και να κόβω και να ράβω νομίζω θα έβγαιναν ωραία πράγματα με τόσο ωραίες μελωδίες που έχουν. Χώρια η σκέτη ποίηση στους στίχους. Τα μικρά ψάρια, λέει, δεν ακούγονται σχεδόν καθόλου. Μόνο λίγες φυσαλίδες και ένας παφλασμός. Ενώ τα μεγάλα πλοία κάνουν τα αυτιά μας να κλαίνε και τα μεγάλα καράβια κάνουν τα αυτιά μας να βουίζουν. Όμως τα μικρά ψαράκια...

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

svensk hiphop









Σχεδόν δεύτερος χρόνος εδώ στο βορρά. Ο πρώτος χρόνος ήταν ο χρόνος της «αθωότητας». Όλα τα έβλεπα συμπαθητικά. Εδώ στην Ουψάλα δεν μπορείς να δεις και κάτι το κραυγαλέα άσχημο είναι η αλήθεια. Είναι μια πανεπιστημιούπολη, πόλη πλούσια και σχετικά προστατευμένη από τις κοινωνικές αντιθέσεις. Τον πρώτο χρόνο όσα μάθαινα για το κοινωνικό κράτος της σουηδίας με εντυπωσίαζαν. Οι σουηδοί που γνώρισα συμπαθέσταστοι, χαρούμενοι, έξυπνοι, πολυταξιδευμένοι. Οι εντυπώσεις από τα μαθήματα σουηδικών για μετανάστες οι καλύτερες. Μαθήματα δωρεάν φυσικά. Οι δασκάλες μας μία και μία. Οι τρόποι διάδοσης της γλώσσας τους εντυπωσιακοί. Ειδήσεις στο κρατικό ραδιόφωνο σε απλά σουηδικά για μετανάστες, ειδησεογραφικά site και εκδοτικοί οίκοι με απλά σουηδικά για ανθρώπους με μαθησιακές δυσκολίες, τελοσπάντων, μία πολύ συμπαθητική γνωριμία με τη χώρα.

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

King Archy Marshall Krule


Μερικά παιδιά είναι απλά σκοτεινά. Ακόμα και αν μιλάμε για παιδιά 8 και 10 χρονών.
Όταν άκουσα τον King Krule μέσα από τη συμμετοχή στο δίσκο των Mount Kimbie, έμεινα πολύ σκεφτική. «Ξέρεις, αυτή η φωνή εκεί, που μπαίνει στο δεύτερο κομμάτι λέγοντας «Now did you see me, I killed a man. They all stayed down, but he chose to stand» είναι ένα πιτσιρίκι. Είναι δεν είναι είκοσι χρονών».
Και τώρα τι είναι αυτό? Ληστής τραπεζών? Ένα παιδί που λέει ότι έχει ήδη σκοτώσει κάποιον.

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Gott nytt år!

Τι είναι 16 μέρες καθυστέρηση μπροστά στην αιωνιότητα?!
Τα 31 albums του 2013 σερβιρισμένα κρύα στις 16 Ιανουαρίου του 2014! 
Κρύα σαν τη Σουηδία!
Gott nytt år!

■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

this is the day

Δεν ξέρω τι λένε σε αυτές τις περιπτώσεις. Περισσότερο γράφω για να μην το μετανιώνω μετά από χρόνια. – μα δεν είχες γράψει τίποτα εκείνη τη μέρα; Τόσα κλάμματα, τόσο περίμενε, τόση μεταφυσική και δεν είχες γράψει τίποτα εκείνη τη μέρα;
Και εντάξει, να γράψεις. Αλλά να γράψεις πριν ή μετά; Και τα δύο τότε. Για την ιστορία.

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

plenty of furniture

Αν σε κυνηγάει κάτι, σε κυνηγάει από παντού. Τελευταία με κυνηγάει το παρελθόν. Και τα έπιπλα. Πολλά έπιπλα. Plenty of furniture. Είναι που είμαι στη χώρα του επίπλου. Υπάρχει ένα έπιπλο για κάθε χρήση-υπάρχει ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση. 
Αλλά ο τίτλος “Plenty of furniture” έρχεται από πολύ παλιά. Από την εποχή του Λονδίνου. Πριν, τότε, και μετά το Λονδίνο. Την πιο σκοτεινή και μαύρη περίοδο της ζωής μου.
Πριν φύγω διάβασα το «Περιπέτειες στο εμπόριο δέρματος». Adventures in the skin trade, ο πρωτότυπος τίτλος. Ήθελα να διαβάσω κάτι πολύ αγγλικό πριν μεταναστεύσω. Πέτυχα διάνα. Το βιβλίο με σακάτεψε. Και ο ήρωας του πήγαινε και αυτός στο Λονδίνο. Από το χωριό του κι αυτός. Και εκεί γνώρισε έναν τύπο σε ένα μπαρ, που στο δεύτερο κεφάλαιο τον κάλεσε στο σπίτι του. Το σπίτι ήταν γεμάτο έπιπλα. Από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Το κεφάλαιο λεγόταν φυσικά “Plenty of furniture”.


Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

ιστορίες από τον Καναδά: Raymond Biesinger & The Famines


Ας γράψω και για κάτι που δεν μ’αρέσει. Θα ήθελα, αλλά τι να γίνει δεν μ’αρέσει. Μουσικά εννοώ.
Αλλά μιας και μπορεί να αρέσει σε κανάν άλλο το "berzerker barrage" τους, κρίμα είναι να μην ακουστεί για αυτούς μια λέξη. Εκτός πια κι αν είναι πασίγνωστοι και αυτογελοιοποιούμαι: The Famines.
Είναι τόσο κρίμα ένα συγκρότημα με αυτό το Homepage να μην μπορεί να γίνει αγαπημένο μου. Με αυτή τη τέλεια γραμματοσειρά, σαν σκαναρισμένη εφημερίδα του 1890.

Αλλά ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

BoC

Μαυρομιχάλη 106-108. 1996-1999. Η εποχή που άκουγα μόνο warp. Μόνο idm. Οι Boards of Canada βγάζουν το Music has the right to children. Έχω αγοράσει το cd. Το σπίτι μυρίζει κανέλα από ένα κερί με κανέλες που κάποιος μου είχε φέρει δώρο και είχε κρατήσει τρία χρόνια και βάλε. Εκείνα τα τρία χρόνια στην Μαυρομιχάλη. Το τραπέζι είχε ένα γαλάζιο λινό τραπεζομάντηλο με κρόσσια, πολύ καλή ποιότητα, γεμάτο όμως με λεκέδες από το κερί.
Γενικά στο σπίτι επικρατούσε σκοτάδι, είτε ήταν μέρα είτε νύχτα. Τη μέρα εξάλλου μάλλον κοιμόμουν και τη νύχτα άκουγα μουσική. Τότε κάπνιζα κιόλας. Πολύ περισσότερο από ότι τώρα. Τώρα σχεδόν δεν καπνίζω.
Έφτιαχνα κασσέτες για εκείνους που σκεφτόμουν και έβαζα μέσα τα ίδια και τα ίδια. Ένιωθα αρκετά πόρνη που είχα βάλει το ίδιο κομμάτι σε συλλογές για διαφορετικά αγόρια, αλλά και πάλι, οι Boards of Canada ήταν περισσότερο δική μου υπόθεση παρά δική τους. Παρά την ρομαντική διάθεση το να ακούς και να μοιράζεσαι τη μουσική είχε πάντα για μένα κάτι το επαγγελματικό. Έμενα ακίνητη και άκουγα τη μουσική με τις ώρες. Ήταν μουσική για ακινησία ή για μεγάλη ταχύτητα. Κατά έναν περίεργο τρόπο ήταν μια παρόμοια συνθήκη. Τότε μου άρεσε να οδηγώ. Αυτή η μουσική ήταν για να τρέχεις στις εθνικές οδούς. Φανταζόμουν κάτι σαν την Αττική οδό που τότε δεν υπήρχε. Έτρεχα όπου έβρισκα. Θεωρούσα αρκετά πιθανό το να τρακάρω και έλεγα αν είναι να τρακάρω ακούγοντας αυτή τη μουσική, δεν θα πείραζε. Δεν φοβόμουν τίποτα. Τώρα δεν τρέχω. Και φοβάμαι τα πάντα. Αλλά με το καινούριο άλμπουμ των Boards of Canada νομίζω πως θέλω να ξαναοδηγήσω και να πατήσω τέρμα το γκάζι. Τα τσιγάρα και πάλι δεν με ενοχλούν στο λαιμό και το τι ήμουν δεν είναι και τόσο μακριά.

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

quel hasard: Hezus & Kasbah

Κατηγορία συμπτώσεις: Στο προηγούμενο θέμα για τους Durag και την δυναστεία τους, δεν το είχα πει, αλλά το είχα πάθει: υπήρχε ένα κομμάτι, ένα τέλειο κομμάτι, ένα από τα τέλεια κομμάτια, που όταν το άκουσα είπα αυτό είναι gonjasufiς. Το Fish Meat νούμερο 4.
Ψάχνω στο mu.zz.le, όχι. Ψάχνω στο sufi and a killer, ούτε. Σκέφτηκα θα είναι κανένα από εκείνα τα αδέσποτα του gaslamp τότε, πριν βγει ο επίσημος δίσκος, αλλά δεν κάθισα να το ψάξω. Ούτε που θυμάμαι που και αν τα έχω μαζεμένα εκείνα εκεί. Σήμερα όμως ξύπνησα αποφασισμένη. Και ο καλός ύπνος βοηθά στις αναλαμπές. 

Please, stay with me. Please, stay even though you know my reality.
Please, stay with me. Please, stay even though you know my reality.
Please, stay with me. Please, stay even though you know my reality.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

durag

Ωραία. Το άλμπουμ της χρονιάς 2013 αποφασίστηκε ήδη: Durag Dynasty, "360 Waves". To "Super group" από τους καλιφορνέζους Planet Asia, Killer Ben και Tri-state. Παραγωγή Alchemist. Αυτό είναι Hiphop.

- Που τον ξέρω τον Planet Asia?
- Τι που τον ξέρεις, ρε. Συμμετείχε σε εκείνο το κομμάτι του Madlib που λύσσαγες, στο δίσκο των Strong Arm Steady, το "Questions", κατάλαβες?
- ΑΑΑΑΑ, η κομματάρα!


- Και από που αλλού τον ξέρω?
- Από το LA Blues, πάλι των Strong Arm Steady.
- A, ναι το LA Blues που πάει γάντι με το LA Clifornia του Madlib.


Και κοιτάζω τις περσινές επιλογές μου για τα 31 albums της χρονιάς και ο Alchemist είναι στο νούμερο 11 και οι Strong Arm Steady στο 12. Γιατί είμαι τόσο ηλίθια? Aφού μ'αρέσει ο Alchemist. Ό,τι κάνει ο Alchemist μ'αρέσει. Έχει κάτι σαν πανικό σε όλες του τις παραγωγές, τον αναγνωρίζω με τη μία.

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

same-oh gray


Και όλα ξεκίνησαν από ένα εξώφυλλο δίσκου που πόσταρε το turntable lab στο instagram. Το είδα φευγαλέα χθες βράδυ και σήμερα με το που ξύπνησα είχα το νου μου να το ξαναδώ και να το ψάξω. 
Πολλές άγνωστες λέξεις αλλά το εξώφυλλο μου έκανε πολύ εντύπωση. Θα ήταν από αυτούς του δίσκους που θα αγόραζα χωρίς να έχω ιδέα τι έχουν μέσα. Αλλά περί, gray, shades of..., basquiat, michael holman και nick taylor, μαύρα μεσάνυχτα. Aν και για να δικαιολογηθώ λίγο, ομολογώ πως το όνομα Βasquiat, κάτι μου έλεγε. Αυτό μόνο: κάτι.
Για να βρει τώρα κανείς και να ακούσει το άλμπουμ, 
με αυτό το όνομα και αυτόν τον τίτλο, είναι μια ταλαιπωρία και μισή, καθότι πλέον οι λέξεις gray+shades οδηγούν κατευθείαν στο μάλλον βλαμμένο βιβλίο της μάλλον βλαμμένης (που όμως πρέπει να έκανε γερό κομπόδεμα με το άρλεκιν) και πρέπει να αποκλείσεις κάθε αναφορά στο νούμερο 50 ολογράφως ή με αριθμούς. Όποιος έχει υπομονή όμως και δείχνει μεγαλύτερο ζήλο για τέτοιες εξερευνήσεις από ότι για τη δουλειά του, βρίσκει την άκρη. Το album είναι ωραίο, πολύ ωραίο σε ορισμένα σημεία μεταξύ αποσπασμάτων από τηλεφωνήματα στη γραμμή βοήθειας "suicide hotline" τα οποία αποσπάσματα αν είναι αληθινά είναι πολύ ανατριχιαστικό ως ιδέα.
Και για έναν άνθρωπο που κυνηγάει τις συμπτώσεις ήταν άλλο ένα σημάδι το ότι το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου έχει τον τίτλο "Life on the streets" ο οποίος είναι και υπότιτλος στη σειρά Homicide: Life on the street τη μόνη σειρά που άντεχα, μπορούσα και ήθελα να δω μετά το Wire.

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

31 / 2012

H garam0nd σας στέλνει τις πιο θερμές της ευχές για το 2013 και μια συλλογή με 31 tracks από τα 31 αγαπημένα albums του 2012!

■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ 
and the winner is...:

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

>>

Δεν ξέρω πια τι να πω, έχω να γράψω και κάτι μήνες. Δεν ξέρω τι να πω αλλά ένα πράγμα θα πω: Beak>. Μπορώ να πω και Drokk. Αυτά μπορώ να πω και αυτά μόνο μπορώ να ακούω. Έχω κλείσει τετράμηνο εδώ πέρα και μόνο αυτό μπορώ να ακούω. Και θέλω να γράψω κάτι γι’αυτό εδώ και τόσο καιρό αλλά δεν ξέρω τι. Νομίζω μόνο μονολεκτικά σχόλια μου έρχονται. «τέλειο». «άψογο». «απόλυτο». Αλλά ποστ με μονολεκτικά σχόλια δεν βγαίνει. Αλλά έτσι μου ’ρχεται, κάτι ξερό, σαν τον ήχο τους. Είναι τέλειο. Το θες? Άκου το και θα με καταλάβεις. Αν δεν με καταλάβεις, δεν θα σε καταλάβω, οπότε γιατί να το συζητάμε?

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

all this pain and hurt is relative







Αν μια μέρα πηγαίνει στραβά, μπορεί να πάει πολύ στραβά. Η χθεσινή μέρα δηλαδή. Κατάληξη? Είναι βράδυ, συνεχίζει να βρέχει ασταμάτητα για ένα τρίτο συνεχόμενο 24ωρο, λες ok, τουλάχιστον η κωλομέρα τελειώνει, σε λίγο θα πάω για ύπνο, και ακούς να σε φωνάζουν "έλα να δεις αυτό". Τι να δω, και γιατί να πρέπει να το δώ τώρα και αυτό?

SAGE FRANCIS in Athens, Greece - Antifa Live October 20, 2012 12:00 pm

Δεν είπα και κάτι σπουδαίο. Δεν έβρισα, δεν φώναξα, μάλλον δεν είπα τίποτα. Αν κάτι πάει στραβά μπορεί να πάει ως το διάβολο.
Είναι 2012, δέκα χρόνια μετά το personal journals, ο Sage κάνει συναυλίες αφιερωμένες στον δίσκο αυτόν που για μένα δεν είναι ακριβώς δίσκος, είναι αυτό που είναι για κάποιους η βίβλος, το κοράνι ή η Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Δεν έχω καμία όρεξη να ξαναρχίσω την κλάψα για την χαμένη συναυλία/ευκαιρία της ζωής μου πριν δέκα χρόνια στο Όνομα του Ρόδου. Είναι εξάλλου όλα γραμμένα εδώ.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

μαθήματα πιάνου


Τελευταία έχω κολλήσει άσχημα με τον Clark.
-Τι θες να ακούσουμε?
-Το Iradelphic.
-Πάλι?
-Πάλι.

Ανοίγω τον υπολογιστή το πρωί και πέφτω πάνω στο ΒlackStone. Σκέτο πιάνο.
Ανοίγω το inbox μου, μου έχει στείλει το καινούριο prefuse. Piano Overlord για την ακρίβεια. Ακούω το reception, είναι τέλειο.
Πηγαίνουμε για καφέ σε ένα ωραίο μαγαζάκι κοντά στο ποτάμι. Είναι σαν από άλλο αιώνα, με μια παλιά ωραία βιτρίνα με γλυκά, παλιούς καναπέδες, βαριά ξύλινα τραπέζια. Ακούγεται Chopin.
-Ξέρεις, κάποτε το έπαιζα απέξω αυτό, απέξω κι ανακατωτά.
Μ’αρέσει ο Chopin. Τα νυχτερινά.. Τα βαλς. Κάποτε έπαιζα πιάνο. Κάποτε.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Μ όπως λέμε Moz

Ανάμνηση 1: η αδερφή μου επιστρέφει από πενταήμερη. Είναι άνοιξη του 1989. Είμαι 13 και εκείνη 18. Πέφτει για ύπνο και ξυπνάει μετά από περισσότερες από 20 ώρες. Στην πενταήμερη λυσσάξανε. Όταν ξυπνάει ή μάλλον ανασταίνεται, αρχίζει να τραγουδάει για καμιά βδομάδα ή και παραπάνω τραγούδια που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ, και δεν ξέρω ακριβώς γιατί, δεν είναι ότι έχει τόσο ωραία φωνή, μάλλον θα ήταν η ατελείωτη επανάληψη:
- I should be so lucky lucky lucky lucky…. Kylie Minogue
- Take me down to the paradise city where the grass is green κλπ κλπ Guns N' Roses
- We always hang in a buffalo stance we do the dive every time we dance κλπ - Neneh Cherry
- Why do you come here and wh-aaaa-yyyy do you hang around? I'm so sorry, I aaaaam so sooooooory… και αυτό ήταν του Morrissey .

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

A όπως λέμε Aphex

Και η ερώτηση της ημέρας είναι: υπάρχει μεγαλύτερος καλλιτέχνης από τον Aphex? Υπάρχει μουσική που να με έχει στιγματίσει περισσότερο στη ζωή μου? Εκείνη την εποχή του ατελείωτου χάους μέσα στο κεφάλι μου. Στην ηλικία των 22 όταν μάλλον οι άνθρωποι ανακαλύπτουν τον κόσμο. Ήταν μία εποχή που ανακάλυπτα τον κόσμο ανάσκελα σε ένα διπλό κρεβάτι ενός κατασκότεινου διαμερίσματος στην οδό Μαυρομιχάλη. Δεν χρειαζόμουν καθόλου φως τότε. Ο ήλιος ίσα που έμπαινε στο σπίτι για μισή ώρα κατά τις 4.30 το απόγευμα, λίγο πριν δύσει το χειμώνα, μέσα από μια μωβ κουρτίνα, δίνοντας στο δωμάτιο μια ακόμα πιο γλυκερή αίσθηση, και κοιτούσα το μωβ από το φως ταβάνι ανάσκελα απλώνοντας που και που το χέρι για να γυρίσω πλευρά στην κασσέτα που είχα αντιγράψει με δίψα από τον άνθρωπο που ήξερε και είχε τα πάντα.
Άκουγα το flim, το iz-us, το ventolin (το cylob mix κυρίως) και το girl/boy σαν να μην υπάρχει άλλη μουσική στον πλανήτη. Δεν υπήρχε άλλη μουσική στον πλανήτη. Ήταν αχρείοι και απολίτιστοι όσοι δεν αγαπούσαν τον Aphex . Δεν υπήρχε κανένα πεδίο επαφής μαζί τους, δεν συζητούσα με αγνώστους.