ζωύφια

Επειδή είμαι στην εξοχή και είναι κατακαλόκαιρο και έχει παντού ζωύφια, θυμήθηκα αυτό.Τον Γιώργο Καρπαθάκη τον ανακάλυψα τυχαία, ούτε που θυμάμαι πως και που πια, και βασικά ούτε καν τον ανακάλυψα ακριβώς. Θυμάμαι ότι πέτυχα μια σειρά από κομμάτια του online που μπορούσες να τα κατεβάσεις, και πρώτο ήταν το ‘ζωύφια’. Έπαθα μεγάλο σοκ και το άκουγα όλη εκείνη την ημέρα και κάμποσες επόμενες. Ατελείωτη περισυλλογή σε πολλαπλάσια των7 (σχεδόν 8) λεπτών. Μου άρεσε τόσο που δεν ασχολήθηκα να ακούσω τίποτα άλλο δικό του. Λες και φοβόμουν μήπως απογοητευτώ. Δεν ξέρω. Βλακεία μάλλον, αλλά έμεινα με τα ζωύφια. Ένα κομμάτι που δεν ξέρω γιατί μου θύμισε παλιές μέρες των plaid. Μερικοί συνειρμοί είναι αδύνατο να ερμηνευτούν λογικά.

Και πριν λίγες μέρες ήταν εδώ ο panhimic και μετά από κάμποσα χρόνια ξανα-αράξαμε σε εκείνο το πιο τέλειο σπίτι στον εξωτικό Βύρωνα, με τον κήπο ζούγκλα, και τις μπανανιές, τα κουνούπια, τις κατσαρίδες και τα φιδάκια, όχι τα αληθινά, αυτά που είναι εντομοαπωθητικά. Και αναφέραμε το καινούριο του μικροσκόπιο και ένα video που είχε τραβήξει από κάτι ακάρεα με μεγέθυνση x400. Μετά τα ‘moths’ του Yoni, τα “dust mites”. Και οπότε μαζί με τα ‘ζωύφια’ του Καρπαθάκη ένωσα τα δυο θέματα σε ένα. Ελπίζω να μην τους πειράζει. Κανέναν από τους δύο.

serengeti + yoni wolf

Άκουσα τις προάλλες τον τελευταίο δίσκο του Serengeti. Μου αρέσει ο Serengeti. Δεν ξέρω και πολλά δικά του, αλλά έχω κάτι αναμνήσεις ωραίες. Ας πούμε, πχ, με το Playing In Subway Stations ή το Calliope από το Terradactyl, το ωραίο καλοκαίρι του 2009. Ήταν από τα super αγαπημένα εκείνου του καλοκαιριού – του καλοκαιριού με το holidaze του gonja σε καθημερινή βάση. Δεν πρέπει να γίνω πάλι άρλεκιν.

Άκουσα λοιπόν τώρα το Family & Friends, το καινούριο. Με το πρώτο κομμάτι έμεινα κάπως κάγκελο. Τι είναι ετούτο πάλι. Θυμίζει why?. Νομίζω ότι ακούω τον Yoni – Yoni Wolf. Δεν αναγνώριζα πάντα τη φωνή του. Μέσα στο συνονθύλευμα των clouddead δεν νομίζω πως ξεχώριζα τη φωνή του από του doseone. Ούτε στο Hymie’s Basements τον αναγνώρισα. Είχα αγαπημένους δίσκους με τον ίδιο άνθρωπο και νόμιζα πως ήταν πολλοί. Δεν ήταν. Αλλά δίσκο why? δεν είχα ακούσει.

Όταν έγινε και αυτό, του αφιερώθηκα. Άκουσα τα άπαντα και λάτρεψα σχεδόν τα πάντα. Φυσικά τον προτιμώ ως rapper αλλά ας κάνει ό,τι θέλει. Δεν με νοιάζει. Μ'αρέσει.

Τελοσπάντων. Με τον Serengeti τον ξαναθυμήθηκα. Νόμιζα πως ήταν απλά κάτι κοινό στη μουσική τους, αλλά με ένα γρήγορο google ψάξιμο, serengeti-family-friends-yoni, βρήκα αμέσως αμέσως αυτό:

Serengeti - 'Family And Friends'

WHY? frontman Yoni Wolf is responsible for roughly half of the beats herein, while the rest come from by Advance Base, a.k.a. Owen Ashworth, officially marking the rebirth of the bedroom pop producer formerly known as Casiotone for the Painfully Alone.

Οπότε ναι, η φωνούλα, σωστά άκουσα, ήταν δική του. Και θυμήθηκα λοιπόν τότε, στις εποχές της μεγάλης αγάπης, πως είχα αρχίσει ένα project. Πλέον φοβάμαι πως δεν θα το τελειώσω ποτέ, οπότε here it is:

The Only He Chapters

Αν ήταν να γράψω κάτι για δίσκο που να άκουσα τελευταία και να με πέθανε αυτός θα ήταν του Prefuse. Τον αγαπάω τον Prefuse, δεν τον παίζω στα δάχτυλα, όλη τη δισκογραφία του δηλαδή, αλλά τον αγαπάω. Και εξάλλου ποια δισκογραφία? Ο άνθρωπος έχει δέκα χιλιάδες ονόματα και projetcs και οχτακόσιες χιλιάδες δίσκους.

Prefuse, Prefuse 73, Ahmad Szabo, Delarosa & Asora, Piano Overlord, The Predicate Production Guild, Guillermo Scott Herren, Savath & Savalas και Diamond Watch Wrists.

Μ’αρέσουν οι άνθρωποι με πολλά ονόματα. Κάτι δεν πάει καλά με αυτούς. Ή μάλλον κάτι πάει καλά μ’αυτούς.

Φυσικά όπως οι περισσότεροι άνθρωποι του πλανήτη τον έμαθα με το τέ-λει-ο Vocal Studies + Uprock Narratives. Ήταν την εποχή που μέσα μου συντελούνταν το πέρασμα από το idm στο hiphop και αυτός ο δίσκος ήταν η επιτομή αυτής μου της μεταβατικής κατάστασης.

Και σε εκείνα τα περίεργα φεστιβάλ εκείνης της σχεδόν-κάθε-μέρα-συναυλία εποχής, ο Prefuse ήρθε. Πρέπει να ήταν άνοιξη του 2001-

– Όχι ήταν τον Απρίλη του 2002, το βρήκα εδώ:

losing the plot

Tον Tiago La, με το Tiago La is losing the plot, τον ανακάλυψα πριν κανά δυο χρόνια, εξαιτίας της λέξης plot. Εντάξει, δεν θέλει και πολλές ανασκαφές για να πετύχει κανείς μια νέα κυκλοφορία της Lex, αλλά και πάλι η χαρά της ανακάλυψης ήταν μεγάλη. Αυτό το μικροσκοπικό album μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθές. Το ίδιο και το αινιγματικό και low profile του Tiago.

Και η θετική προκατάληψη άρχισε, όπως είπα λόγω «plot» πριν καν το ακούσω. Έχω μια τάση να μαζεύω και να συμπαθώ μουσικές που έχουν στον τίτλο τους κάτι από τα παρακάτω: αφήγηση, πλοκή, περιγραφή, σενάριο, σελίδες, κεφάλαια. Οτιδήποτε δηλαδή κάνει τη μουσική κάπως σαν βιβλίο.

Escape Artists: Plot against theme / Prefuse 73 Reads The Books / Presfuse73: Vocal Studies + Uprock Narratives / Ahmad Szabo - This Book is About Words / Clutchy Hopkins: Story Teller / Blockhead: Uncle Tony's Coloring book / Soarse Spoken - Park Bench Narratives / Deaf To The General Public - Storyteller's Story / Jibaro Times Chapter 1 / 4Hero: Two Pages / Attica Blues - Page One / The Smashing Pumpkins – Blank Page / Anathallo - All The First Pages / Colleen - I'll Read You a Story / Eyedea & Abilities – This Story / Thomas Carnacki - Bedtime story for the most fragrant room in the ward / A Reminiscent Drive - Two sides to every story / Broadcast – The Book Lovers / The Divine Comedy – The Booklovers / Camera Obscura - Books Written for Girls / The Declining Winter - We Used to Read Books / Maxïmo Park - Books From Boxes / Talking Heads - The Book I Read

Τελοσπάντων, κάτι τέτοιο δηλαδή. Εν πάσει περιπτώσει είχα χαρεί πολύ με το album του. Το Losing the plot εννοώ.

Πριν καμιά δεκαριά μέρες, ήταν τα γενέθλια μου. Τα δώρα συνεχίζουν να φτάνουν κατά κύματα. Ένα από τα χθεσινά δώρα ήταν αυτό: S.A.Andrée: There’s A Fault. Και αυτό κυκλοφορία Lex.

strange things & strange citizens

Το facebook wall μου έχει καταντήσει μια περίεργη ιστορία. Τα νέα από αγαπημένους καλλιτέχνες-δισκογραφικές-youtube videos είναι πιο πολλά απ’ τα νέα των πραγματικών μου φίλων. Δηλαδή, πρώτα μαθαίνω σε τι χρώματα θα βγει το νέο t-shirt της Strange Famous, τι μαγείρεψε ο Alias, τι σκέφτηκε για τους σεισμούς στην Ιαπωνία ο Nosajthing και αν είμαι τυχερή και το πάρει το μάτι μου, μπορεί να δω τις φωτογραφίες από μια εκδρομή φίλων ή καμιά καλή διάλεξη που γίνεται στη σχολή. Δεν πειράζει. Το καλό εξάλλου με τους overseas celebrities είναι πως έτσι υπάρχει κίνηση 24/7 και αν ξενυχτάς για δουλειά έχεις παρέα και δεν είσαι μονάχος. Μαθαίνεις ας πούμε ποιο παιχνίδι μπάσκετ βλέπει ο Joe Beats που έχει μανία με το ΝΒΑ, ή πόσα 7’ έχουν μείνει στο στοκ της Darla Records. Τελοσπάντων.

Στα πλαίσια αυτής της έστω και πλαστής οικειότητας με ανθρώπους με τους οποίους, κατά τ’ άλλα, η μόνη σχέση που θα είχα ποτέ, θα ήταν το να αγοράσω τη μουσική τους, μια μέρα, από αυτές του ατελείωτου χαζέματος, στείλαμε ένα mail στον 2econd class citizen:

«hey man, would you care to come to Athens for a live show?!»

slowdive

Ετοίμαζα το επόμενο post με κασσέτες του παρελθόντος και ξαφνικά άκουσα αυτό «άκουσε το, θα σου κάνει καλό» και άλλαξα θέμα. Δεν ξέρω αν μου έκανε καλό ή ζημιά, και δεν ξέρω αν στέκει αυτός ο μουσικός συνειρμός, αλλά μου ήρθαν στο μυαλό οι slowdive. Και σ΄αυτό εδώ το blog, δε γίνεται να μην υπάρχει post με τίτλο slowdive. Απορώ που δεν υπάρχει ήδη. Οπότε άλλαξα τροπάρι.

Τη μέρα ή μάλλον τη στιγμή που πρωτοάκουσα slowdive την θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Ήταν φθινόπωρο του 1997 και οι δυο φιλενάδες είχαμε πάει επίσκεψη στην τρίτη φιλενάδα στο πατρικό της σπίτι στο Χολαργό. Είχαμε κλειστεί σε εκείνα τα μικρά παιδικά δωμάτια που όταν έχεις φτάσει 21 έχουν τιγκάρει τόσο πολύ που δεν χωράς να πατήσεις. Ήμασταν κλειδαμπαρωμένες εκεί μέσα με τις ώρες, πιθανότατα μιλώντας για γκόμενους, και πιθανότατα με τη μάνα του σπιτιού να ανοιγοκλείνει την πόρτα για να μας ταΐζει απανωτά. Δε λέγαμε όχι - παρά τη φαινομενική γκρίνια «μάνα, παράτα μας». Ήταν το μόνο από τα δωμάτια μας που διέθετε πικάπ, καθότι τα δικά μας ήταν φοιτητικά και άρα πιο άδεια. Και επιπλέον στα φοιτητικά σπίτια, η έννοια του υπνοδωματίου δεν έχει αυτήν την ίδια αίσθηση καταφύγιου.

Εκεί λοιπόν, στο Χολαργό, γινόταν συχνά και η αντιγραφή βινυλίων σε κασσέτες και η γενικότερη «εκπαιδευτική τηλεόραση». Πρέπει να ακούγαμε ride, stone roses, house of love και porcupine tree ίσως, και κάποια στιγμή είπε να μας βάλει κάτι πολύ αγαπημένο της. Και πολύ αγαπημένο του αγαπημένου της.

cassettes

Νομίζω βρήκα θέμα για κάμποσα επόμενα ποστ. Πριν καμιά βδομάδα ήμουν στο Ρίο, στο σπίτι όπου είναι αποθηκευμένη η παλιά μου ζωή. Έπεσα πάνω σε κάτι παμπάλαιες κασσέτες και έπιασα δουλειά. Άρχισα την ‘ψηφιοποίηση’ τους πριν είναι πια πολύ αργά. Τα εξώφυλλα τους έχουν ήδη αρχίσει να ξεβάφουν απ’ τον ήλιο. Ίσως θα έπρεπε απλά να πάρω κουρτίνες.

Πέρασα πολλές ώρες ακούγοντας πράγματα με τα οποία έχω περάσει τόσα χρόνια – τόσα χρόνια και τόσα χρόνια πριν. Mια ζωή ολόκληρη. Έχω μανία με το παρελθόν. Και το περίεργο είναι πως, κατά κάποιο τρόπο, ήξερα ήδη από τότε πως εκείνη η εποχή θα έκανε ένα καλό παρελθόν-μια καλή ταινία με καλό soundtrack. Χιλιοπαιγμένο. Χιλιοακουσμένο.

Εκείνη την εποχή, με χρυσό έτος το 1997, και αργυρό το 1998 (για μια σειρά από δαιδαλώδεις λόγους), το downloading δεν ήταν πρόσφορο. Δεν άκουγα 5 albums τη μέρα, αλλά ό,τι άκουγα το ήξερα καλά. Απέξω. Από το πρώτο δευτερόλεπτο ήξερα τι-ποιος- πότε-που. Αυτοεξεταζόμουνα. Ήμουν πάντα καλή μαθήτρια. Τώρα τελευταία τα έχω κάνει θάλασσα. Και ήμουν τυχερή. Βρέθηκα ανάμεσα σε φίλους συλλέκτες. Ανθρώπους με εθνικό τους νόμισμα το βινύλιο. Ένα πακέτο τσιγάρα=0.25 του δίσκου, 3 ποτά=1 δίσκος, ένα παντελόνι=3 δίσκοι κλπ κλπ. Και γω απλά αντέγραφα κασσέτες μανιασμένα. Από cd, από βινύλια, από άλλες κασσέτες. Συλλογές και πάλι συλλογές και πάλι συλλογές. Δεν θυμάμαι ποιος είχε αρχίσει και τη μανία με τα εξώφυλλα. Ίσως ο p4rs3c. Και η μανία απέκτησε μεγάλες διαστάσεις. Έσκιζα από παντού σελίδες περιοδικών, άρχιζα να έχω μια αδυναμία στις θολές εικόνες, να τις μαζεύω σε στοίβες για πιθανά εξώφυλλα.

Christian Marclay

Ένας καλός μου φίλος πρέπει όντως να με συμπαθεί πολύ γιατί χθες μου έστειλε αυτό:

Είναι η σελίδα 4 του τεύχους του Konteiner που κυκλοφορεί. Δεν εννοώ ότι με συμπαθεί επειδή θέλησε να με ξεστραβώσει για τον Christian Marclay στέλνοντας μου το άρθρο αυτό του Voltnoi Brege. Αλλά επειδή μου είπε ότι το project του Marclay του θύμισε το δικό μου project, αυτό που προσπαθούσα να μαζέψω κομμάτια με τίτλους –ημερομηνίες από όλες τις μέρες του χρόνου.

Καλοσύνη του. Αλλά πέρα από μια αγάπη για το χρόνο που περνά, δεν βλέπω και μεγάλη σχέση. Απλά πράγματα. Το Ρολόι-ταινία του Marclay είναι φο-βε-ρό. Επάθα πλάκα με την ιδέα του.

Δεν πρόκειται να το παίξω εδώ πως τον ήξερα τον κύριο. Κακώς. Πολύ κακώς. Οπότε ούτε και θα κάτσω να γράψω τι διάβασα γι αυτόν στο Wikipedia. Μπορεί να το διαβάσει ο καθένας μόνος του. Εκεί έπαθα ένα σοκ ακόμα όταν κατάλαβα ότι συναρμολογεί βινύλια από διάφορα σπασμένα κομμάτια. Έμεινα με την απορία να φαντάζομαι πώς να ακούγεται άραγε ένα τέτοιο πείραμα.
Τελοσπάντων.

loss

Είναι η πρώτη φορά που θα γράψω έτσι γρήγορα και χωρίς πολύ σκέψη, και κυρίως με τόση στεναχώρια. Είναι που μόλις έμαθα για τον θάνατο της Trish Keenan, της τραγουδίστριας των Broadcast… Δεν ξέρω τι να πω, απλά μάλλον είναι η πρώτη καλλιτέχνις που ο θάνατος της μου δημιούργησε ένα τέτοιο συναίσθημα απώλειας. Από την πολύ αγάπη, τον απεριόριστο θαυμασμό, τις ατελείωτες ώρες μουσικής. Θυμάμαι κάτι απελπισμένες δηλώσεις, ‘αν ήμουν τραγουδίστρια θα ήθελα να είμαι η Trish Keenan’, θυμάμαι να μακραίνω -σε σημείο του που να μην βλέπω- τις αφέλειες γιατί έτσι τις είχε εκείνη, να μαζεύω φωτογραφίες από στυλιστικές της επιλογές. Θυμάμαι φουστάνια της ένα προς ένα… Η γυναίκα επιτομή του στυλ. Δεν θέλω να γράφω μαλακίες, ένας νέος άνθρωπος πέθανε. Αλλά αυτή την παραδεισένια παρουσία με την παραδεισένια φωνή την αγαπούσα πολύ. Θυμάμαι στο Αν το 2003, με τα φώτα γύρω της να γυρίζουν, ήταν σαν εξωτικό πουλί, σαν από έναν άλλο κόσμο. Και τόσοι δίσκοι, τόσες μουσικές. Το Book lovers πρώτα, στο Work And Non Work. Ο τέλειος ύμνος για όσους δεν μπορούν να διαλέξουν ανάμεσα στις δυο αγάπες - τα βιβλία και τη μουσική. Και το The noise made by people, με το Come on let's go και το Papercuts, και το Haha Sound με τον ύμνο Α man is not a bird. Χρόνια ολόκληρα στο repeat και ας είχε εκείνα τα δευτερόλεπτα στο τέλος, σχεδόν ολόκληρο λεπτό, με τα κρουστά-μπουρμπουλήθρες που έπρεπε να περιμένεις να τελειώσουν για να ξαναρχίσει το κομμάτι. Και μετά ξανά στο repeat το Before we begin.

Και κάπου τότε ήταν και η συναυλία στο Αν, και εκεί πήρα εκείνο το πολύτιμο μικροσκοπικό Microtronics – νομίζω το πουλούσαν μόνο σε συναυλίες και όταν το είδα, πρέπει να δανείστηκα λεφτά για να το πάρω, δεν είχα μαζί μου αλλά έμοιαζε τόσο με καραμέλες Αlpenliebe, φράουλα με κρέμα, και όλα ήταν απερίγραπτα γλυκά εκείνο το βράδυ. Και μετά ήρθε το Tender Buttons, την πιο δύσκολη εποχή της ζωής μου, το άκουγα εκεί ξανά και ξανά μέχρι να γίνω καλά, η φωνή της η καλύτερη θεραπεία, με τον Michael A Grammar, το American boy και τη μαύρη black cat γάτα. Τι ατυχία αυτές οι μαύρες γάτες γαμώτο, και σταματάω γιατί γράφω βλακείες, αλλά είμαι δραματικά στεναχωρημένη…

calendar

Πριν λίγο μου έδωσαν ένα φάκελο 3,09 Gb. Περιείχε 365 τραγούδια. Ένα για κάθε μέρα της χρονιάς που πέρασε. Τρελάθηκα από τη χαρά μου γιατί θα έχω να ακούω για ώρες. Πάνω από εικοσιτέσσερις. 1d 1h 11min 40sec για την ακρίβεια. Μέρες δηλαδή. 1,049μέρες. Αν με τη συλλογή με τα 31 tracks που είχα κάνει είχα ένα καλό soundtrack μέχρι την Πάτρα, με αυτά τα 365 δεν ξέρω σε τι χιλιομετρική απόσταση μπορώ να φτάσω. Τα 31 πάντως ήταν 2 ώρες και ένα τέταρτο περίπου, μαζί δηλαδή με τα απαραίτητα repeat περνάς τα διόδια του Ρίου και φτάνεις σπίτι χωρίς να έχεις καταλάβει πως πέρασε η ώρα. Τώρα λέω να πάω στον Έβρο. Και να γυρίσω.

Θα έπρεπε να υπάρχει και κάποιο άλλο μέγεθος στη φυσική, κάτι σε klm ανά track ή κάτι τέτοιο.

Tελοσπάντων, το θέμα δεν ήταν αυτό. Απλά με όλες αυτές τις ρετροσπεκτίβες και τις επιλογές από το 2010, θυμήθηκα ένα ‘project’ που είχα αρχίσει κάποτε. Δεν τελείωσε, αλλά μάλλον δεν πρόκειται και να τελειώσει, γι’ αυτό και το προδίδω εδώ, στην αρχή του. Το project ήταν να μαζέψω 365 κομμάτια, επίσης ένα για κάθε μέρα του χρόνου, αλλά όχι έτσι απλά. Οι τίτλοι να είναι ημερομηνίες.

31

30+1=31. Που λόγω τράπουλας, για τις γιορτές είναι μια χαρά νούμερο. Περισσότερα δεν γίνεται. Πήγα να φτιάξω ένα top50 των albums της χρονιάς που πέρασε και με έπιασε κατάθλιψη. Αποκλείεται να είχα ακούσει τόσο υλικό που να μπορώ από αυτό να επιλέξω 50 αγαπημένα. Και άσχετη και στριμμένη. Και ενώ νόμιζα πως είμαι πολύ γενναιόδωρη στις μουσικές επιλογές, τώρα με έπιασε μια φοβερή τσιγγουνιά. Αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Στη λίστα έπρεπε να μπουν πράγματα με τα οποία απέκτησα μια προσωπική σχέση. Και ενδεχομένως άδικη και προκατειλημμένη. Δεν πειράζει.

Επίσης, μόλις μου είπαν ότι έχω μια απάθεια για τις νέες κυκλοφορίες. Ότι δεν με νοιάζει να ακούσω κάτι επειδή είναι καινούριο. Με εξαιρέσεις προσωπικές υποθέσεις από το παρελθόν.

Όπως και να ’χει δυσκολεύτηκα. Το top10 των albums της δεκαετίας θα μου ήταν πιο εύκολο. Mέσα σε 1 λέπτο μέτρησα αυτά και ησύχασα.

brad hamers

Μερικές εξισώσεις:

Two Ton Sloth = Brad Hamers + PZ

PZ = Panzah Zandahz = Big Pauper

Phlegm = Brad Hamers + Slomoshun

Three sides of a circle = Slomoshun + Big moses + Brad Hamers

Πριν λίγους μήνες ο Chukchee με διαφώτισε για άλλη μια φορά. Δεν θυμάμαι πότε και πως ακριβώς, αλλά έπεσα πάνω σε αυτό το όνομα: Brad Hamers.

Δεν τον είχα ακούσει ποτέ ξανά. Πολύ κακώς. Θα έπρεπε. Χάρη σ’αυτόν ένιωσα να ξεσκεπάζω ένα ολόκληρο μουσικό δίκτυο που αγνοούσα την ύπαρξη του.

Ο Brad Hamers κάνει τα πάντα. Είναι mc, ποιητής, συγγραφέας, φωτογράφος, ακτιβιστής και λίγο γραφίστας. Γνωστός πάντως δεν είναι. Ανήκει σ’ αυτό το hiphop παρακλάδι που είναι απόλυτα του γούστου μου. Εσωστρεφές, αργό, μελωδικό και μαύρο σε διάθεση. Φτιαγμένο από έναν λευκό τύπο.

Παιδεύτηκα κάμποσο να βρω τα albums του αλλά νομίζω τα κατάφερα. Τελικά του ανήκει ένας αξιοπρεπής φάκελος, κάτι περισσότερο από 1/2 G.

un monde avec toi

Η επίσημη οικογενειακή δισκοθήκη όταν ήμουν παιδί ήταν ένα ράφι όλο κι όλο. Και λέω επίσημη γιατί κάποια στιγμή είχα ανακαλύψει δυο συρτάρια φίσκα με κάτι γρατζουνισμένα σαρανταπεντάρια με λαϊκά και χωρίς εξώφυλλο. Μαίρυ Λίντα, Χιώτη μάμπο και τέτοια. Ούτε που ξέρω τι απέγιναν εκείνα. Τα ‘επίσημα’ πάντως ήταν τα άπαντα του Θοδωράκη (πολλά τελοσπάντων), ένα Boxset με 10 δίσκους του Μπιθικώτση, κάμποσα του Λοΐζου, και κάτι παραδοσιακά ρώσικα τραγούδια. Και κάποια στιγμή επειδή άρχισα πιάνο, κάμποσα κλασικής μουσικής με έμφαση στο Chopin. Υποθέτω υπήρχε το σκεπτικό πως αν ακούω πολύ deutsche grammophon θα καταλήξω να παίζω και καλύτερα. Εγώ απλά αγχωνόμουν και πάθαινα κατάθλιψη.

Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα είναι πως μέσα σε όλα αυτά υπήρχε και αυτό:

Le Grand Orchestre de Paul Mauriat.

nouvelle wave

Όλα άρχισαν με ένα τραγούδι. Μερικές φορές ένα τραγούδι αρκεί να φέρει την καταστροφή. Δεν είμαι ειδική στο new wave ή dark wave. Αλλά μ’ αρέσει, πολύ. Δεν είναι της εποχής μου, αλλά έχω κάποιες ηχητικές αναμνήσεις λόγω της μεγαλύτερης κατά 5 χρόνια αδερφής. Μέχρι εκεί από γνώσεις.

Σε μια από τις αναζητήσεις για την ανανέωση του καθημερινού soundtrack –που ισοδυναμεί με αναβολή των πραγμάτων με τα οποία θα έπρεπε όντως να ασχολούμαι- πέτυχα μια σειρά από φλέβες χρυσού.

Καταρχήν υπάρχει αυτός ο χαμός με την επανακυκλοφορία της ‘Υπέρβασης’ των Metro Decay. Δεν το έχω ακούσει ακόμα ολόκληρο, αλλά εντάξει, παραδέχομαι πως το ‘Σκιές’ πχ είναι πολύ ωραίο. Ή το ‘κειμήλια’. (Και αυτό από τον Φανταστικό Ήχο).

Το ψάξιμο για αυτούς φυσικά κατέληξε στην Ειρκτή. Ωραίο όνομα και ωραίο site. Ειρκτή σημαίνει φυλάκιση ή φυλακή. Εξού και η κάθειρξη.

Χάζεψα κάμποσο με τις κυκλοφορίες τους και με την όρεξη να ποντάρω σε κάτι που να μην έχω ακούσει και να μην έχω ιδέα τι είναι. Αποφάσισα να πάρω ένα album των Brigade Internationale. Το ‘Regard Extreme’. Πρώτη κυκλοφορία σε κασσέτα το 1980.

The Pyre

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το The Pyre.

Πρόκειται για μια συνεργασία του Sole και του Ravi Zupa. Ένα audio-book. Μια ιστoρία που σου «διαβάζει» ο Sole ενώ ξεφυλλίζεις τις σελίδες και ακούς μουσική. Περισσότερο αφήγηση παρά hip hop μάλλον.

Εντάξει, για τον Sole δεν πρόκειται να γράψω πάλι κατεβατά, είναι και γνωστός, τον Ruvi Zupa όμως δεν τον ήξερα. Ίσως και να ’πρεπε βέβαια. Αν ήμουν λίγο πιο προσεκτική θα τον ήξερα.

Είναι πολύ δραστήριος καλλιτέχνης και κατά καιρούς είχε συνεργαστεί με κάμποσους από την Anticon – έχει φτιάξει ένα σωρό video. Και με τον Sole είχε ξανασυνεργαστεί. Το videoclip του φοβερού Battlefields είναι δικό του.

10:15 Saturday Night

Μερικές φορές ένα τραγούδι αρκεί να φέρει την καταστροφή.

Έβλεπα μια ταινία την οποία θα βαθμολογούσα επιεικώς με 5 με άριστα το 10. Δέχτηκα να τη δω εξαιτίας του soundtrack και της εποχής: τέλη των 70 στην αγγλική επαρχία. Η κακή αρχή έγινε με τους υπότιτλους. Διότι μπορεί να μ’αρέσει η αγγλική επαρχία, οι βρεγμένοι δρόμοι, τα ωραία παλτά, και τα δισκάδικα τρύπες, αυτό όμως δε σημαίνει πως καταλαβαίνω και τι λένε όλοι αυτοί εκεί πέρα. Για την ακρίβεια ώρες ώρες δεν καταλαβαίνω γρι. Οι υπότιτλοι όμως ήταν το κάτι άλλο. Ξέχασα και τα αγγλικά που ήξερα. Δεν έχω ξαναδεί χειρότερη μετάφραση, και όσο κι αν εκτιμώ την ανώνυμη δουλειά όσων ασχολούνται ερασιτεχνικά με τους υπότιτλους, η συγκεκριμένη απόπειρα ήταν τελείως σουρεαλιστική. Αν η ταινία είχε μια ελπίδα, την έχασε. Στο τέλος τα παράτησα – προσπάθησα να αγνοώ τα ελληνικά – και μπροστά στο μπάχαλο αυτό, η αγγλική slang μου φάνηκε παιχνιδάκι. Παραλίγο να κάτσω να τους ξαναγράψω από την αρχή. Δεν το έκανα βέβαια. Μερικές φορές αρκεί λίγη γκρίνια.

Έβλεπα λοιπόν την ταινία με κάποια νεύρα.

Salem II - The Return

Το να γράφω για τους salem είναι εύκολη υπόθεση. Το μόνο κακό είναι που όλη τη χρονιά με δαύτους μου συνέβαιναν ένα σωρό ιστορίες που τώρα τις έχω ξεχάσει. Η πιο περίεργη όμως από αυτές δεν ξεχνιέται και πολύ.

Την εποχή λοιπόν που τους είχα βρει και που έψαχνα τα κομμάτια τους ένα-ένα, ήξερα ακριβώς τι είχε ο κάθε χρήστης στο last.fm και πότε το είχε βρει. Τώρα είναι πολλοί οι fans και δεν γίνεται να έχεις τέτοια database στο κεφάλι σου, εκτός αν είσαι εντελώς μουρλός και τους οργανώσεις σε κανένα excel.

Εν πάσει περιπτώσει πέρσι τέτοια εποχή ήξερα απέξω κι ανακατωτά τα πάντα για δαύτους. Ήμουν top listener και είχα τη δεύτερη καλύτερη salem list μετά τον C.

O C. ήταν πρώτος και με διαφορά. Είχα ανταλλάξει κάτι mail και tracks με κάποιους fans, αλλά εκείνος ήταν το πιο περίεργο άτομο που έχω συναντήσει εκεί μέσα. Είχε κομμάτια που δεν έβρισκα παρότι ξημερωνοβραδιαζόμουν ψάχνοντας. Ας πούμε ένα cdr, το FuCKU. Είχε κυκλοφορήσει από τη disaro και προφανώς όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Και μετά το χάος. Δεν ξέρω, τώρα ίσως να είναι πιο εύκολο να το βρεις.

The Wire

Αυτό το καλοκαίρι ήταν το καλοκαίρι του Wire. Δεν ξέρω πως στην ευχή μου είχε ξεφύγει έτσι αυτή η σειρά, αλλά τουλάχιστον επανόρθωσα για τα καλά. Όλα τα επεισόδια και των πέντε κύκλων, σε λιγότερο από δυο μήνες. Wire το πρωί, το μεσημέρι, το βράδυ, το ξημέρωμα. Wire.

Επέστρεψα τώρα από διακοπές, γυρίσαμε τη μισή Ελλάδα και βάλε, και νιώθω σαν να γύρισα από τη Βαλτιμόρη. Χαλκιδική, Πελοπόννησος, όλα έχουν γίνει αναμνήσεις από τα ghetto της δυτικής και ανατολικής Βαλτιμόρης. Στον ύπνο μου έβλεπα να κάνω εξαντλητικές παρακολουθήσεις για ώρες, να παγιδεύω αυτοκίνητα με τσιπάκια, να κάνω ανακρίσεις. Ξυπνούσα εξαντλημένη από τη σκληρή δουλειά και από την αγωνία μήπως χτυπήσουν τον Όμαρ.

TrI▲ngLes

Το πρόβλημα προέκυψε ήδη από το προηγούμενο post. Με τον Afta-1. Όχι ακριβώς με αυτόν δηλαδή αλλά με το όνομα του. Ούτε με το όνομα του ακριβώς. Με το πώς το γράφει. Τελευταία εμφανίζονται πολλά τρίγωνα. Πολλά σύμβολα. Πολλά.

Δεν θα αρχίσω με την Μ.Ι.Α. και το καινούριο της «Maya».

Ούτε καν με την Avid (digidesign)

Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί. Το πρόβλημα είναι πάντα οι ▲ΛΛΟΙ. Οι Salem και η παρέα τους μάλλον. Και το Twin Peaks. Και αυτό φταίει, που είδα όλα τα επεισόδια μαζεμένα τελευταία, και βλέπω παντού τρίγωνα, κουκουβάγιες και ακούω Badalamenti μέρα νύχτα μέσα στο κεφάλι μου και εκτός.

Κι όμως δεν φταίω. Δεν τα φαντάζομαι όλα. Υπάρχουν γεγονότα. Υπάρχει μια σειρά από συγκροτήματα που δεν έχουν όνομα.

£ 281.94

αν δεν ήμουν άφραγκη/αν κέρδιζα στο στοίχημα/αν έπαιζα στοίχημα:

- Sparklehorse, Danger Mouse: Dark Night of the Soul [Deluxe Edition] [Box Set]

Τιμή: £ 46.90

Αυτό εδώ είναι ολόκληρη ιστορία. Γνωστή μάλλον, αλλά ωραία. Και πολύπλοκη.

Είναι μια φοβερή all-stars συνεργασία του μακαρίτη του Mark Linkous, του Danger Mouse, του David Lynch και ένα σωρό άλλων φοβερών ονομάτων. Ήταν να κυκλοφορήσει πέρσι αλλά ο Danger Mouse δεν τα βρήκε τελευταία στιγμή με την ΕΜΙ και η δουλειά ακυρώθηκε. Κυκλοφόρησε όμως μια σπάνια έκδοση με το βιβλιαράκι με τις φωτογραφίες του Lynch και όλα, όμως χωρίς τη μουσική (??!). Μόνο με ένα άδειο cdR. Έστω και έτσι πάντως, ήταν δυσεύρετο. Και φυσικά πανάκριβο.

Φέτος, δηλαδή σε κανα-δυο βδομάδες θα κυκλοφορήσει ξανά, κανονικά αυτή τη φορά και με τη μουσική. Η οποία είναι υπέροχη. Το τελευταίο κομμάτι με τη φωνή του David Lynch είναι το κάτι άλλο. Πεθαίνω για τον Lynch.

Και...

χαμένες συναυλίες νο.4 (φτάνει)

Νομίζω πως βαρέθηκα λίγο με τις χαμένες συναυλίες και θα τις αφήσω για αργότερα.

Αλλά επειδή βαρέθηκα και να σέρνω εκείνη την ιστορία με το Sage στο Όνομα του Ρόδου θα ξεμπερδέψω μαζί της τώρα, που ούτε καμιά διάθεση για συναισθηματισμούς έχω, ούτε τίποτα. Αυτό είναι καλό γιατί όταν με πιάνει το συναισθηματικό μου δεν αντέχομαι.
Λοιπόν, για τον Sage Francis άκουσα πρώτη φορά όταν πηγαίναμε στο Όνομα του Ρόδου για να δούμε τον Noah23.

Πρέπει να ήταν Νοέμβριος του 2002.
Ο P4rs3c μας είχε φέρει από ένα αντιγραμμένο cd για τον καθένα που είχε μέσα το Personal Journals και το The Makeshift Patriot EP μαζί. Είχαν μόλις κυκλοφορήσει και τα δύο από την anticon. Ήμασταν ακόμα μέσα στο αυτοκίνητο όταν μας είπε: «Έρχεται και αυτός. Τον λένε Sage Francis. Το νου σας. Είναι φοβερός».

χαμένες συναυλίες νο.3

Τον Matt Elliott τον έχω χάσει τρεις φορές.

Η πρώτη ήταν τον Οκτώβρη του 2008 σε ένα lifo festival στο bios. Είχα κανονίσει να πάω, δηλαδή, όταν βγήκα από το σπίτι ήμουν σίγουρη ότι θα πάω. Θα περνούσα από το low profile να πάρω μια φίλη, θα καθόμασταν λ-ί-γ-ο και μετά θα πηγαίναμε μαζί. Μου το είχε υποσχεθεί. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κάτσαμε λίγο. Τα δεκάλεπτα περνούσαν και τα ποτά συνέχιζαν να έρχονται και δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι από εκείνους τους μαζεμένους τύπους που δεν μπορούν να πουν «πάμε να φύγουμε ρε μαλάκα - για λίγο μου είπες» και απλά έβραζα στο ζουμί μου. Βασικά ήξερα πως χάρη θα μου έκανε που θα πηγαίναμε ως εκεί κάτω, οπότε δεν ήθελα να μιλήσω. Ούτε και να πάω μονάχη. Μόνη σε συναυλία πρέπει να είχα πάει μόνο στους Teenage fanclub στο Ρόδον, αν και κάποιον πρέπει να είχα βρει εκεί, και σχεδόν στους Mogwai στη Βαρκελώνη. «Σχεδόν» γιατί εκείνη η συναυλία ακυρώθηκε και αυτή είναι μια άλλη ιστορία από το «Χαμένες Συναυλίες νο.Χ».

χαμένες συναυλίες νο.2 (τυχαία σειρά)

Ένα Σάββατο του φθινοπώρου του 1997 η φίλη μου Ε πήγε στο seven plus seven να χαζέψει δίσκους. Εκείνη την εποχή δεν είχαμε και πολλά λεφτά, όχι ότι τώρα έχουμε δηλαδή, αλλά τελοσπάντων αυτό που θέλω να πω ήταν πως πήγε ως συνήθως περισσότερο να χαζέψει παρά να αγοράσει. Το You can hear the heart beating as one, ήταν μπροστά μπροστά σε μια στοίβα, και είχε όπως πάντα εκείνο το τραβηχτικό εξώφυλλο. Το σήκωσε, το χάζευε, αλλά δεν ήξερε ούτε τι είναι οι Yo la tengo, ούτε τι σημαίνει. Έτσι κι αλλιώς όταν μετά από χρόνια μάθαμε ισπανικά, πάλι μείναμε με την απορία. Εγώ την έχω; Τι ήταν πάλι αυτό; Τελοσπάντων, εκείνος ο τύπος στο μαγαζί την είδε να επεξεργάζεται το βινύλιο για ώρα και της είπε να το αγοράσει. Άκουσε με, πάρτο. Θα με θυμηθείς.

χαμένες συναυλίες νο.1

Χθες (το οποίο αυτήν την στιγμή έχει γίνει προ-χθες) πέρασα ένα μίζερο βράδυ μέσα, διαβάζοντας και χάνοντας την πρώτη μέρα του synch festival. Νομίζω ότι όσο βρισκόμουν εντός των συνόρων δεν είχα χάσει ποτέ κανένα synch και γενικά είμαι από αυτούς που τρέχουν στις συναυλίες και στα φεστιβάλ και δεν γκρινιάζουν εύκολα για το line up, τις τιμές και τα λοιπά. Τελοσπάντων, χθες δεν πήγα λόγω τύψεων. Είμαι τελείως behind schedule και έκατσα να διαβάσω ως αργά. Κάπου εκεί, μέσα στην απόγνωση, μου ήρθε η δραματική επιθυμία να αρχίσω να γράφω τις ιστορίες για όλες εκείνες τις συναυλίες που έχω χάσει.

fieldlines

…a little earlier this year, I was talking to the Warp guys about some of the stuff they wanted to do for the Cosmogramma release. They showed me the cover artwork and at the time, I was looking some pictures of solar wind and the Earth’s magnetosphere and it kind of clicked for me that the magnetic field line stuff I’d be playing with before, related to the cover artwork in what I thought was a really intuitive way…

Aaron Meyers

Δεν ξέρω ακριβώς γιατί αλλά μόνη μου δεν βάζω να ακούσω flying lotus. Όταν όμως τον ακούω επειδή τυχαίνει να τον ακούει κάποιος άλλος, μ’ αρέσει πολύ.

–τι είναι αυτό που ακούμε? – flying lotus – τι ωραίος που είναι γαμώτο.

– πάντα αυτό λες.

Αλλά μόνη μου δεν βάζω να ακούσω. Ούτε να δω. Με το ζόρι κατέβασα το fieldlines.

la Dame de trèfle

Τέρμα η πολυλογία. Για την ώρα δηλαδή. Έτσι κι αλλιώς το ξέρω πως σύντομα θα με ξαναπιάσει μανία και θα ξεθάψω ιστορίες από το παρελθόν το παρόν και το μέλλον.

Η πολυλογία της είναι ακατάσχετη.

Σε λίγο θα βγει το καινούριο του Sage και το ξέρω πολύ καλά πως θα με πιάσει κατάθλιψη από το πόσο τέλειο θα είναι –ήδη είναι- και σίγουρα θα με πιάσει η μανία να πω για χιλιοστή φορά την ιστορία για τη χαμένη συναυλία στο όνομα του ρόδου. Είναι η προσωπική μου κατάρα.

Ναι, αυτό θα είναι το επόμενο post.

Για την ώρα θα εξιλεωθώ με μια συλλογή 139 κομματιών που αγάπησα και επανεκτίμησα τους τελευταίους 12 μήνες. Ένα blog αξίζει μόνο για την κατεβαστική του αξία. Χωρίς ► découvrez plus...

April 8th

Στις 8 Απριλίου αυτοκτόνησε ο Kurt Cobain. Δηλαδή στα γενέθλια μου. Εκείνη τη μέρα, το 1994, ήμουν πενταήμερη στην Κέρκυρα. Οι πενταήμερες μπορεί να εξελιχθούν σε μεγάλο φιάσκο αν δεν ακολουθήσεις το ρεύμα. Αλλά μερικά ρεύματα καλό είναι να τα αποφεύγεις. Εκείνη τη μέρα, ή μάλλον τη νύχτα, μας είχαν παρκάρει σε ένα από εκείνα τα τεράστια club όπου το πρόγραμμα αρχίζει με επιτυχίες της εποχής, συνεχίζει με 80’s, 70’s, 60’s πτωτικά, μετά με ελληνικές ταινίες και καταλήγει σε μπουζούκια.

Εδώ κάπου, έχω κάνει μια μίξη αναμνήσεων και μπερδεύω τη βραδιά στο club με την τηλεφωνική συνομιλία όπου έμαθα για τον Cobain από την αδερφή μου, αλλά αυτά τα δύο είναι αδύνατο να συνέβησαν ταυτόχρονα διότι εκείνη την εποχή κινητά δεν υπήρχαν και άρα αποκλείεται να μιλούσαμε εκεί μέσα. Προφανώς η συνομιλία προηγήθηκε.

breathing and receiving oxygen

Όλως περιέργως, πριν από ένα μήνα περίπου πέτυχα τον Sole της anticon, που δεν είναι πια της anticon, να “διαφημίζει” ένα νέο site του Odd Nosdam που δεν είναι απλά site. Είναι ένα νέο label με το όνομα baro records που θα πει Breathing Αnd Receiving Oxygen. Και σκέφτηκα αυτό είναι, πάει ο Nosdam εγκαταλείπει σιγά σιγά κι αυτός την anticon. O Alias τον τελευταίο καιρό ασχολείται φαίνεται περισσότερο με τους Strange Famous, έκανε την παραγωγή για το τελευταίο του B.Dolan και σιγά μην δεν βοήθησε και στο καινούριο του Sageάκου. Και τελοσπάντων, χωρίς Sole - Nosdam - Alias δεν έχω ιδέα τι μέλλον έχει αυτή η εταιρεία, αλλά αυτό βέβαια είναι δικό τους πρόβλημα.

Εν πάσει περιπτώσει το baro records είναι φανταστικό. Δηλαδή ως site. Ο Nosdam το έφτιαξε μαζί με τον hydEON. Και αυτός ο hydEON μ’ αρέσει πολύ. Κάποια στιγμή είχα πετύχει αυτές τις δύο αφίσες και το στυλ του μου έμεινε.

heap hope

Νομίζω πως το οριστικό shock με το hip hop το έπαθα το 2000 με αυτήν την κασσέτα.

Λεγόταν heap hope και είχε μέσα τα εξής:

A1. Lateef The Truth Speaker - The Wreckoning

A2. Blackalicious - Swan Lake (Vocal)

A3. Latyrx - Lady don't tek no

A4. Latyrx – Latyrx

A5. Lateef The Truth Speaker - The Quickening

A6. Latyrx - Balcony Beach

B1. Mack B. Dog - Hot Breath

B2. Takagi Kan - Love Formula (Brixton Bass mix dub)

B3. East Flatbush Project-Tried by 12

B4. Roots Manuva – Tears

B5. Abstract Rude &Tribe Unique - My Experience Is ...

B6. Abstract Rude &Tribe Unique - Somethin' About This Music

unusual animals

Πέρα από τα γατιά και τα ασθματικά γατιά, υπάρχουν ένα σωρό άλλα ασυνήθιστα όντα.

Η Asthmatic Kitty έκανε για χάρη τους μια ωραία σειρά βινυλίων με τα πολύ ωραία εξώφυλλα του Jared Chapman.

Όλα μαζί τα ζωάκια είναι εδώ: