31 / 2012

H garam0nd σας στέλνει τις πιο θερμές της ευχές για το 2013 και μια συλλογή με 31 tracks από τα 31 αγαπημένα albums του 2012!

■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ 

and the winner is...:

>>

Δεν ξέρω πια τι να πω, έχω να γράψω και κάτι μήνες. Δεν ξέρω τι να πω αλλά ένα πράγμα θα πω: Beak>. Μπορώ να πω και Drokk. Αυτά μπορώ να πω και αυτά μόνο μπορώ να ακούω. Έχω κλείσει τετράμηνο εδώ πέρα και μόνο αυτό μπορώ να ακούω. Και θέλω να γράψω κάτι γι’αυτό εδώ και τόσο καιρό αλλά δεν ξέρω τι. Νομίζω μόνο μονολεκτικά σχόλια μου έρχονται. «τέλειο». «άψογο». «απόλυτο». Αλλά ποστ με μονολεκτικά σχόλια δεν βγαίνει. Αλλά έτσι μου ’ρχεται, κάτι ξερό, σαν τον ήχο τους. Είναι τέλειο. Το θες? Άκου το και θα με καταλάβεις. Αν δεν με καταλάβεις, δεν θα σε καταλάβω, οπότε γιατί να το συζητάμε?

all this pain and hurt is relative

Αν μια μέρα πηγαίνει στραβά, μπορεί να πάει πολύ στραβά. Η χθεσινή μέρα δηλαδή. Κατάληξη? Είναι βράδυ, συνεχίζει να βρέχει ασταμάτητα για ένα τρίτο συνεχόμενο 24ωρο, λες ok, τουλάχιστον η κωλομέρα τελειώνει, σε λίγο θα πάω για ύπνο, και ακούς να σε φωνάζουν "έλα να δεις αυτό". Τι να δω, και γιατί να πρέπει να το δώ τώρα και αυτό?

SAGE FRANCIS in Athens, Greece - Antifa Live October 20, 2012 12:00 pm

Δεν είπα και κάτι σπουδαίο. Δεν έβρισα, δεν φώναξα, μάλλον δεν είπα τίποτα. Αν κάτι πάει στραβά μπορεί να πάει ως το διάβολο.
Είναι 2012, δέκα χρόνια μετά το personal journals, ο Sage κάνει συναυλίες αφιερωμένες στον δίσκο αυτόν που για μένα δεν είναι ακριβώς δίσκος, είναι αυτό που είναι για κάποιους η βίβλος, το κοράνι ή η Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Δεν έχω καμία όρεξη να ξαναρχίσω την κλάψα για την χαμένη συναυλία/ευκαιρία της ζωής μου πριν δέκα χρόνια στο Όνομα του Ρόδου. Είναι εξάλλου όλα γραμμένα εδώ.

μαθήματα πιάνου

Τελευταία έχω κολλήσει άσχημα με τον Clark.
-Τι θες να ακούσουμε?
-Το Iradelphic.
-Πάλι?
-Πάλι.
Ανοίγω τον υπολογιστή το πρωί και πέφτω πάνω στο ΒlackStone. Σκέτο πιάνο.
Ανοίγω το inbox μου, μου έχει στείλει το καινούριο prefuse. Piano Overlord για την ακρίβεια. Ακούω το reception, είναι τέλειο.
Πηγαίνουμε για καφέ σε ένα ωραίο μαγαζάκι κοντά στο ποτάμι. Είναι σαν από άλλο αιώνα, με μια παλιά ωραία βιτρίνα με γλυκά, παλιούς καναπέδες, βαριά ξύλινα τραπέζια. Ακούγεται Chopin.
-Ξέρεις, κάποτε το έπαιζα απέξω αυτό, απέξω κι ανακατωτά.
Μ’αρέσει ο Chopin. Τα νυχτερινά.. Τα βαλς. Κάποτε έπαιζα πιάνο. Κάποτε.

Μ όπως λέμε Moz

Ανάμνηση 1: η αδερφή μου επιστρέφει από πενταήμερη. Είναι άνοιξη του 1989. Είμαι 13 και εκείνη 18. Πέφτει για ύπνο και ξυπνάει μετά από περισσότερες από 20 ώρες. Στην πενταήμερη λυσσάξανε. Όταν ξυπνάει ή μάλλον ανασταίνεται, αρχίζει να τραγουδάει για καμιά βδομάδα ή και παραπάνω τραγούδια που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ, και δεν ξέρω ακριβώς γιατί, δεν είναι ότι έχει τόσο ωραία φωνή, μάλλον θα ήταν η ατελείωτη επανάληψη:
- I should be so lucky lucky lucky lucky…. Kylie Minogue
- Take me down to the paradise city where the grass is green κλπ κλπ Guns N' Roses
- We always hang in a buffalo stance we do the dive every time we dance κλπ - Neneh Cherry
- Why do you come here and wh-aaaa-yyyy do you hang around? I'm so sorry, I aaaaam so sooooooory… και αυτό ήταν του Morrissey .

A όπως λέμε Aphex

Και η ερώτηση της ημέρας είναι: υπάρχει μεγαλύτερος καλλιτέχνης από τον Aphex? Υπάρχει μουσική που να με έχει στιγματίσει περισσότερο στη ζωή μου? Εκείνη την εποχή του ατελείωτου χάους μέσα στο κεφάλι μου. Στην ηλικία των 22 όταν μάλλον οι άνθρωποι ανακαλύπτουν τον κόσμο. Ήταν μία εποχή που ανακάλυπτα τον κόσμο ανάσκελα σε ένα διπλό κρεβάτι ενός κατασκότεινου διαμερίσματος στην οδό Μαυρομιχάλη. Δεν χρειαζόμουν καθόλου φως τότε. Ο ήλιος ίσα που έμπαινε στο σπίτι για μισή ώρα κατά τις 4.30 το απόγευμα, λίγο πριν δύσει το χειμώνα, μέσα από μια μωβ κουρτίνα, δίνοντας στο δωμάτιο μια ακόμα πιο γλυκερή αίσθηση, και κοιτούσα το μωβ από το φως ταβάνι ανάσκελα απλώνοντας που και που το χέρι για να γυρίσω πλευρά στην κασσέτα που είχα αντιγράψει με δίψα από τον άνθρωπο που ήξερε και είχε τα πάντα.
Άκουγα το flim, το iz-us, το ventolin (το cylob mix κυρίως) και το girl/boy σαν να μην υπάρχει άλλη μουσική στον πλανήτη. Δεν υπήρχε άλλη μουσική στον πλανήτη. Ήταν αχρείοι και απολίτιστοι όσοι δεν αγαπούσαν τον Aphex . Δεν υπήρχε κανένα πεδίο επαφής μαζί τους, δεν συζητούσα με αγνώστους.

swedish summer

Όταν πριν μισό πια χρόνο με έπιασε και θυμήθηκα τον φοιτητικό μου χειμώνα στη Σουηδία δεν είχα ιδέα ότι θα ήταν ένα ποστ μοιραίο: βρέθηκα και πάλι στη Σουηδία. Για τα καλά. Και όχι απλά εκεί δίπλα στην Κοπεγχάγη, στον σκανδιναβικό νότο, αλλά στο βορρά, όσο βορρά μπορώ να αντέξω δηλαδή, στην Ουψάλα, ένα 40λεπτο βορειότερα της Στοκχόλμης. Και μπορεί τώρα να είναι καλοκαίρι (ή τελοσπάντων έτσι λένε ότι είναι) και να γλίτωσα στο τσακ τον αθηναϊκό καύσωνα των +40, μπροστά μου όμως έχω να περιμένω το χειμερινό -40. Δεν πειράζει. Κατά βάθος πιστεύω πως σ’αυτήν την πόλη πηγαίνει περισσότερο το λευκό χιόνι από το πράσινο γρασίδι. Αν δεν ήταν κατάλευκη πάνω από τους μισούς μήνες κάθε χρόνο, ο Bergman μάλλον δεν θα ήταν αυτός που ήταν και οι ταινίες του αυτές που είναι. Ο Bergman γεννήθηκε και έζησε εδώ στην Ουψάλα και αυτός είναι ένας καλός λόγος να πάρω με καλό μάτι αυτήν την σχεδόν πόλη. Και για να ξεμυτίσω και να κάνω καμιά βόλτα ακολουθώντας τα βήματα του. 

Strange, I’ve seen that face before

Λοιπόν. Δεν την ξέρω την Grace Jones. Εννοώ, δεν την ξέρω καλά. Εντάξει, η φωνή της ξεχωρίζει από πενήντα χιλιόμετρα, αλλά δεν έχω ακούσει νομίζω και τίποτε άλλο δικό της πέρα από τις μεγάλες επιτυχίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μ’αρέσει. Ή ότι δεν θέλω. Και μ’αρέσει, και θέλω. Πολύ. Αλλά τώρα με έπιασε να μιλήσω γι’αυτήν και ας είμαι έτσι αδιάβαστη. Φταίει ένα όνειρο, μια ταινία, και μια ολόκληρη εποχή. Θα αρχίσω από την εποχή.

Την Grace Jones την πρωτοείδα σε ένα εξώφυλλο του ΚΛΙΚ κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Εγώ πρέπει να ήμουν κάπου 12 με 13 και η Τασία, δηλαδή η αδερφή μου, 17-18.

31 / 2011

Είναι περίεργο πράγμα να γράφω σ’αυτό το blog χωρίς να είμαι στη θέση μου. Στο γραφειάκι, στο δωματιάκι, στην καρεκλίτσα, με τα ηχειάκια. Αντιθέτως, είμαι σε μια σπιταρόνα, σε ένα σαλόνι όσο 3 δωμάτια αθηναϊκού διαμερίσματος, χωρίς γραφείο και χωρίς καρέκλα γραφείου. Πολυθρόνα, coffe table, άνεση. Γίνεται να γράφει κανείς με άνεση? Αλλά είναι χριστούγεννα και είπαμε ότι το 99,9% της ζωής μου αυτές τις μέρες του χρόνου είμαι στο χωριό μου στο Ρίο, και πριν έρθω χρόνος για τα 31 της χρονιάς ούτε για δείγμα. Οπότε η δουλειά και το ξεσκαρτάρισμα έγινε εδώ, στο ανεμοδαρμένο Ρίο, με τζάκι και το κρύο να χτυπάει πισώπλατα, γιατί το τζάκι το μόνο που μπορεί να κάνει είναι τη μύτη σου να κοκκινίζει από τη ζέστη και την πλάτη σου να την αφήνει να κρυώνει, ακάλυπτη.

Swedish Days

Συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Πριν λίγο πήγα να κάτσω στον υπολογιστή για να γράψω κάτι που με περιτριγυρίζει κάτι μέρες. Πλησιάζουν οι γιορτές και κάθε χρόνο τέτοια εποχή θυμάμαι τη Σουηδία. Και θα έγραφα το γιατί. Έκατσα όμως στον υπολογιστή και είδα μπροστά μου τα νέα για το θάνατο της Cesaria Evora. Αυτό είναι το περίεργο. Γιατί η Cesaria Evora μου θυμίζει επίσης τη Σουηδία.

Στη Σουηδία πέρασα λοιπόν κάποιους χειμωνιάτικους μήνες της ζωής μου το 1999 και λίγο μετά. Ήταν η Erasmus φοιτητική μου ζωή. Και όχι πολύ βόρεια στη Σουηδία, αλλά χαμηλά, στο Lund, εκεί κοντά στο Malmö και την Κοπεγχάγη. Η Κοπεγχάγη δηλαδή ήταν η πιο κοντινή μεγάλη πόλη, και όχι η Στοκχόλμη. Και ευτυχώς, στην Κοπεγχάγη έκανε την ίδια περίοδο την Erasmus θητεία της και η Τ. οπότε αυτό έκανε την διαμονή μας και τα πήγαινε-έλα πιο εύκολα. Η γέφυρα δεν είχε φτιαχτεί ακόμα και για να περάσει κανείς απέναντι έπαιρνε ένα μικρό ferry που έκανε κανά μισάωρο.

ζωύφια

Επειδή είμαι στην εξοχή και είναι κατακαλόκαιρο και έχει παντού ζωύφια, θυμήθηκα αυτό.Τον Γιώργο Καρπαθάκη τον ανακάλυψα τυχαία, ούτε που θυμάμαι πως και που πια, και βασικά ούτε καν τον ανακάλυψα ακριβώς. Θυμάμαι ότι πέτυχα μια σειρά από κομμάτια του online που μπορούσες να τα κατεβάσεις, και πρώτο ήταν το ‘ζωύφια’. Έπαθα μεγάλο σοκ και το άκουγα όλη εκείνη την ημέρα και κάμποσες επόμενες. Ατελείωτη περισυλλογή σε πολλαπλάσια των7 (σχεδόν 8) λεπτών. Μου άρεσε τόσο που δεν ασχολήθηκα να ακούσω τίποτα άλλο δικό του. Λες και φοβόμουν μήπως απογοητευτώ. Δεν ξέρω. Βλακεία μάλλον, αλλά έμεινα με τα ζωύφια. Ένα κομμάτι που δεν ξέρω γιατί μου θύμισε παλιές μέρες των plaid. Μερικοί συνειρμοί είναι αδύνατο να ερμηνευτούν λογικά.

Και πριν λίγες μέρες ήταν εδώ ο panhimic και μετά από κάμποσα χρόνια ξανα-αράξαμε σε εκείνο το πιο τέλειο σπίτι στον εξωτικό Βύρωνα, με τον κήπο ζούγκλα, και τις μπανανιές, τα κουνούπια, τις κατσαρίδες και τα φιδάκια, όχι τα αληθινά, αυτά που είναι εντομοαπωθητικά. Και αναφέραμε το καινούριο του μικροσκόπιο και ένα video που είχε τραβήξει από κάτι ακάρεα με μεγέθυνση x400. Μετά τα ‘moths’ του Yoni, τα “dust mites”. Και οπότε μαζί με τα ‘ζωύφια’ του Καρπαθάκη ένωσα τα δυο θέματα σε ένα. Ελπίζω να μην τους πειράζει. Κανέναν από τους δύο.

serengeti + yoni wolf

Άκουσα τις προάλλες τον τελευταίο δίσκο του Serengeti. Μου αρέσει ο Serengeti. Δεν ξέρω και πολλά δικά του, αλλά έχω κάτι αναμνήσεις ωραίες. Ας πούμε, πχ, με το Playing In Subway Stations ή το Calliope από το Terradactyl, το ωραίο καλοκαίρι του 2009. Ήταν από τα super αγαπημένα εκείνου του καλοκαιριού – του καλοκαιριού με το holidaze του gonja σε καθημερινή βάση. Δεν πρέπει να γίνω πάλι άρλεκιν.

Άκουσα λοιπόν τώρα το Family & Friends, το καινούριο. Με το πρώτο κομμάτι έμεινα κάπως κάγκελο. Τι είναι ετούτο πάλι. Θυμίζει why?. Νομίζω ότι ακούω τον Yoni – Yoni Wolf. Δεν αναγνώριζα πάντα τη φωνή του. Μέσα στο συνονθύλευμα των clouddead δεν νομίζω πως ξεχώριζα τη φωνή του από του doseone. Ούτε στο Hymie’s Basements τον αναγνώρισα. Είχα αγαπημένους δίσκους με τον ίδιο άνθρωπο και νόμιζα πως ήταν πολλοί. Δεν ήταν. Αλλά δίσκο why? δεν είχα ακούσει.

Όταν έγινε και αυτό, του αφιερώθηκα. Άκουσα τα άπαντα και λάτρεψα σχεδόν τα πάντα. Φυσικά τον προτιμώ ως rapper αλλά ας κάνει ό,τι θέλει. Δεν με νοιάζει. Μ'αρέσει.

Τελοσπάντων. Με τον Serengeti τον ξαναθυμήθηκα. Νόμιζα πως ήταν απλά κάτι κοινό στη μουσική τους, αλλά με ένα γρήγορο google ψάξιμο, serengeti-family-friends-yoni, βρήκα αμέσως αμέσως αυτό:

Serengeti - 'Family And Friends'

WHY? frontman Yoni Wolf is responsible for roughly half of the beats herein, while the rest come from by Advance Base, a.k.a. Owen Ashworth, officially marking the rebirth of the bedroom pop producer formerly known as Casiotone for the Painfully Alone.

Οπότε ναι, η φωνούλα, σωστά άκουσα, ήταν δική του. Και θυμήθηκα λοιπόν τότε, στις εποχές της μεγάλης αγάπης, πως είχα αρχίσει ένα project. Πλέον φοβάμαι πως δεν θα το τελειώσω ποτέ, οπότε here it is:

The Only He Chapters

Αν ήταν να γράψω κάτι για δίσκο που να άκουσα τελευταία και να με πέθανε αυτός θα ήταν του Prefuse. Τον αγαπάω τον Prefuse, δεν τον παίζω στα δάχτυλα, όλη τη δισκογραφία του δηλαδή, αλλά τον αγαπάω. Και εξάλλου ποια δισκογραφία? Ο άνθρωπος έχει δέκα χιλιάδες ονόματα και projetcs και οχτακόσιες χιλιάδες δίσκους.

Prefuse, Prefuse 73, Ahmad Szabo, Delarosa & Asora, Piano Overlord, The Predicate Production Guild, Guillermo Scott Herren, Savath & Savalas και Diamond Watch Wrists.

Μ’αρέσουν οι άνθρωποι με πολλά ονόματα. Κάτι δεν πάει καλά με αυτούς. Ή μάλλον κάτι πάει καλά μ’αυτούς.

Φυσικά όπως οι περισσότεροι άνθρωποι του πλανήτη τον έμαθα με το τέ-λει-ο Vocal Studies + Uprock Narratives. Ήταν την εποχή που μέσα μου συντελούνταν το πέρασμα από το idm στο hiphop και αυτός ο δίσκος ήταν η επιτομή αυτής μου της μεταβατικής κατάστασης.

Και σε εκείνα τα περίεργα φεστιβάλ εκείνης της σχεδόν-κάθε-μέρα-συναυλία εποχής, ο Prefuse ήρθε. Πρέπει να ήταν άνοιξη του 2001-

– Όχι ήταν τον Απρίλη του 2002, το βρήκα εδώ:

losing the plot

Tον Tiago La, με το Tiago La is losing the plot, τον ανακάλυψα πριν κανά δυο χρόνια, εξαιτίας της λέξης plot. Εντάξει, δεν θέλει και πολλές ανασκαφές για να πετύχει κανείς μια νέα κυκλοφορία της Lex, αλλά και πάλι η χαρά της ανακάλυψης ήταν μεγάλη. Αυτό το μικροσκοπικό album μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθές. Το ίδιο και το αινιγματικό και low profile του Tiago.

Και η θετική προκατάληψη άρχισε, όπως είπα λόγω «plot» πριν καν το ακούσω. Έχω μια τάση να μαζεύω και να συμπαθώ μουσικές που έχουν στον τίτλο τους κάτι από τα παρακάτω: αφήγηση, πλοκή, περιγραφή, σενάριο, σελίδες, κεφάλαια. Οτιδήποτε δηλαδή κάνει τη μουσική κάπως σαν βιβλίο.

Escape Artists: Plot against theme / Prefuse 73 Reads The Books / Presfuse73: Vocal Studies + Uprock Narratives / Ahmad Szabo - This Book is About Words / Clutchy Hopkins: Story Teller / Blockhead: Uncle Tony's Coloring book / Soarse Spoken - Park Bench Narratives / Deaf To The General Public - Storyteller's Story / Jibaro Times Chapter 1 / 4Hero: Two Pages / Attica Blues - Page One / The Smashing Pumpkins – Blank Page / Anathallo - All The First Pages / Colleen - I'll Read You a Story / Eyedea & Abilities – This Story / Thomas Carnacki - Bedtime story for the most fragrant room in the ward / A Reminiscent Drive - Two sides to every story / Broadcast – The Book Lovers / The Divine Comedy – The Booklovers / Camera Obscura - Books Written for Girls / The Declining Winter - We Used to Read Books / Maxïmo Park - Books From Boxes / Talking Heads - The Book I Read

Τελοσπάντων, κάτι τέτοιο δηλαδή. Εν πάσει περιπτώσει είχα χαρεί πολύ με το album του. Το Losing the plot εννοώ.

Πριν καμιά δεκαριά μέρες, ήταν τα γενέθλια μου. Τα δώρα συνεχίζουν να φτάνουν κατά κύματα. Ένα από τα χθεσινά δώρα ήταν αυτό: S.A.Andrée: There’s A Fault. Και αυτό κυκλοφορία Lex.

strange things & strange citizens

Το facebook wall μου έχει καταντήσει μια περίεργη ιστορία. Τα νέα από αγαπημένους καλλιτέχνες-δισκογραφικές-youtube videos είναι πιο πολλά απ’ τα νέα των πραγματικών μου φίλων. Δηλαδή, πρώτα μαθαίνω σε τι χρώματα θα βγει το νέο t-shirt της Strange Famous, τι μαγείρεψε ο Alias, τι σκέφτηκε για τους σεισμούς στην Ιαπωνία ο Nosajthing και αν είμαι τυχερή και το πάρει το μάτι μου, μπορεί να δω τις φωτογραφίες από μια εκδρομή φίλων ή καμιά καλή διάλεξη που γίνεται στη σχολή. Δεν πειράζει. Το καλό εξάλλου με τους overseas celebrities είναι πως έτσι υπάρχει κίνηση 24/7 και αν ξενυχτάς για δουλειά έχεις παρέα και δεν είσαι μονάχος. Μαθαίνεις ας πούμε ποιο παιχνίδι μπάσκετ βλέπει ο Joe Beats που έχει μανία με το ΝΒΑ, ή πόσα 7’ έχουν μείνει στο στοκ της Darla Records. Τελοσπάντων.

Στα πλαίσια αυτής της έστω και πλαστής οικειότητας με ανθρώπους με τους οποίους, κατά τ’ άλλα, η μόνη σχέση που θα είχα ποτέ, θα ήταν το να αγοράσω τη μουσική τους, μια μέρα, από αυτές του ατελείωτου χαζέματος, στείλαμε ένα mail στον 2econd class citizen:

«hey man, would you care to come to Athens for a live show?!»

slowdive

Ετοίμαζα το επόμενο post με κασσέτες του παρελθόντος και ξαφνικά άκουσα αυτό «άκουσε το, θα σου κάνει καλό» και άλλαξα θέμα. Δεν ξέρω αν μου έκανε καλό ή ζημιά, και δεν ξέρω αν στέκει αυτός ο μουσικός συνειρμός, αλλά μου ήρθαν στο μυαλό οι slowdive. Και σ΄αυτό εδώ το blog, δε γίνεται να μην υπάρχει post με τίτλο slowdive. Απορώ που δεν υπάρχει ήδη. Οπότε άλλαξα τροπάρι.

Τη μέρα ή μάλλον τη στιγμή που πρωτοάκουσα slowdive την θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Ήταν φθινόπωρο του 1997 και οι δυο φιλενάδες είχαμε πάει επίσκεψη στην τρίτη φιλενάδα στο πατρικό της σπίτι στο Χολαργό. Είχαμε κλειστεί σε εκείνα τα μικρά παιδικά δωμάτια που όταν έχεις φτάσει 21 έχουν τιγκάρει τόσο πολύ που δεν χωράς να πατήσεις. Ήμασταν κλειδαμπαρωμένες εκεί μέσα με τις ώρες, πιθανότατα μιλώντας για γκόμενους, και πιθανότατα με τη μάνα του σπιτιού να ανοιγοκλείνει την πόρτα για να μας ταΐζει απανωτά. Δε λέγαμε όχι - παρά τη φαινομενική γκρίνια «μάνα, παράτα μας». Ήταν το μόνο από τα δωμάτια μας που διέθετε πικάπ, καθότι τα δικά μας ήταν φοιτητικά και άρα πιο άδεια. Και επιπλέον στα φοιτητικά σπίτια, η έννοια του υπνοδωματίου δεν έχει αυτήν την ίδια αίσθηση καταφύγιου.

Εκεί λοιπόν, στο Χολαργό, γινόταν συχνά και η αντιγραφή βινυλίων σε κασσέτες και η γενικότερη «εκπαιδευτική τηλεόραση». Πρέπει να ακούγαμε ride, stone roses, house of love και porcupine tree ίσως, και κάποια στιγμή είπε να μας βάλει κάτι πολύ αγαπημένο της. Και πολύ αγαπημένο του αγαπημένου της.

cassettes

Νομίζω βρήκα θέμα για κάμποσα επόμενα ποστ. Πριν καμιά βδομάδα ήμουν στο Ρίο, στο σπίτι όπου είναι αποθηκευμένη η παλιά μου ζωή. Έπεσα πάνω σε κάτι παμπάλαιες κασσέτες και έπιασα δουλειά. Άρχισα την ‘ψηφιοποίηση’ τους πριν είναι πια πολύ αργά. Τα εξώφυλλα τους έχουν ήδη αρχίσει να ξεβάφουν απ’ τον ήλιο. Ίσως θα έπρεπε απλά να πάρω κουρτίνες.

Πέρασα πολλές ώρες ακούγοντας πράγματα με τα οποία έχω περάσει τόσα χρόνια – τόσα χρόνια και τόσα χρόνια πριν. Mια ζωή ολόκληρη. Έχω μανία με το παρελθόν. Και το περίεργο είναι πως, κατά κάποιο τρόπο, ήξερα ήδη από τότε πως εκείνη η εποχή θα έκανε ένα καλό παρελθόν-μια καλή ταινία με καλό soundtrack. Χιλιοπαιγμένο. Χιλιοακουσμένο.

Εκείνη την εποχή, με χρυσό έτος το 1997, και αργυρό το 1998 (για μια σειρά από δαιδαλώδεις λόγους), το downloading δεν ήταν πρόσφορο. Δεν άκουγα 5 albums τη μέρα, αλλά ό,τι άκουγα το ήξερα καλά. Απέξω. Από το πρώτο δευτερόλεπτο ήξερα τι-ποιος- πότε-που. Αυτοεξεταζόμουνα. Ήμουν πάντα καλή μαθήτρια. Τώρα τελευταία τα έχω κάνει θάλασσα. Και ήμουν τυχερή. Βρέθηκα ανάμεσα σε φίλους συλλέκτες. Ανθρώπους με εθνικό τους νόμισμα το βινύλιο. Ένα πακέτο τσιγάρα=0.25 του δίσκου, 3 ποτά=1 δίσκος, ένα παντελόνι=3 δίσκοι κλπ κλπ. Και γω απλά αντέγραφα κασσέτες μανιασμένα. Από cd, από βινύλια, από άλλες κασσέτες. Συλλογές και πάλι συλλογές και πάλι συλλογές. Δεν θυμάμαι ποιος είχε αρχίσει και τη μανία με τα εξώφυλλα. Ίσως ο p4rs3c. Και η μανία απέκτησε μεγάλες διαστάσεις. Έσκιζα από παντού σελίδες περιοδικών, άρχιζα να έχω μια αδυναμία στις θολές εικόνες, να τις μαζεύω σε στοίβες για πιθανά εξώφυλλα.

Christian Marclay

Ένας καλός μου φίλος πρέπει όντως να με συμπαθεί πολύ γιατί χθες μου έστειλε αυτό:

Είναι η σελίδα 4 του τεύχους του Konteiner που κυκλοφορεί. Δεν εννοώ ότι με συμπαθεί επειδή θέλησε να με ξεστραβώσει για τον Christian Marclay στέλνοντας μου το άρθρο αυτό του Voltnoi Brege. Αλλά επειδή μου είπε ότι το project του Marclay του θύμισε το δικό μου project, αυτό που προσπαθούσα να μαζέψω κομμάτια με τίτλους –ημερομηνίες από όλες τις μέρες του χρόνου.

Καλοσύνη του. Αλλά πέρα από μια αγάπη για το χρόνο που περνά, δεν βλέπω και μεγάλη σχέση. Απλά πράγματα. Το Ρολόι-ταινία του Marclay είναι φο-βε-ρό. Επάθα πλάκα με την ιδέα του.

Δεν πρόκειται να το παίξω εδώ πως τον ήξερα τον κύριο. Κακώς. Πολύ κακώς. Οπότε ούτε και θα κάτσω να γράψω τι διάβασα γι αυτόν στο Wikipedia. Μπορεί να το διαβάσει ο καθένας μόνος του. Εκεί έπαθα ένα σοκ ακόμα όταν κατάλαβα ότι συναρμολογεί βινύλια από διάφορα σπασμένα κομμάτια. Έμεινα με την απορία να φαντάζομαι πώς να ακούγεται άραγε ένα τέτοιο πείραμα.
Τελοσπάντων.

loss

Είναι η πρώτη φορά που θα γράψω έτσι γρήγορα και χωρίς πολύ σκέψη, και κυρίως με τόση στεναχώρια. Είναι που μόλις έμαθα για τον θάνατο της Trish Keenan, της τραγουδίστριας των Broadcast… Δεν ξέρω τι να πω, απλά μάλλον είναι η πρώτη καλλιτέχνις που ο θάνατος της μου δημιούργησε ένα τέτοιο συναίσθημα απώλειας. Από την πολύ αγάπη, τον απεριόριστο θαυμασμό, τις ατελείωτες ώρες μουσικής. Θυμάμαι κάτι απελπισμένες δηλώσεις, ‘αν ήμουν τραγουδίστρια θα ήθελα να είμαι η Trish Keenan’, θυμάμαι να μακραίνω -σε σημείο του που να μην βλέπω- τις αφέλειες γιατί έτσι τις είχε εκείνη, να μαζεύω φωτογραφίες από στυλιστικές της επιλογές. Θυμάμαι φουστάνια της ένα προς ένα… Η γυναίκα επιτομή του στυλ. Δεν θέλω να γράφω μαλακίες, ένας νέος άνθρωπος πέθανε. Αλλά αυτή την παραδεισένια παρουσία με την παραδεισένια φωνή την αγαπούσα πολύ. Θυμάμαι στο Αν το 2003, με τα φώτα γύρω της να γυρίζουν, ήταν σαν εξωτικό πουλί, σαν από έναν άλλο κόσμο. Και τόσοι δίσκοι, τόσες μουσικές. Το Book lovers πρώτα, στο Work And Non Work. Ο τέλειος ύμνος για όσους δεν μπορούν να διαλέξουν ανάμεσα στις δυο αγάπες - τα βιβλία και τη μουσική. Και το The noise made by people, με το Come on let's go και το Papercuts, και το Haha Sound με τον ύμνο Α man is not a bird. Χρόνια ολόκληρα στο repeat και ας είχε εκείνα τα δευτερόλεπτα στο τέλος, σχεδόν ολόκληρο λεπτό, με τα κρουστά-μπουρμπουλήθρες που έπρεπε να περιμένεις να τελειώσουν για να ξαναρχίσει το κομμάτι. Και μετά ξανά στο repeat το Before we begin.

Και κάπου τότε ήταν και η συναυλία στο Αν, και εκεί πήρα εκείνο το πολύτιμο μικροσκοπικό Microtronics – νομίζω το πουλούσαν μόνο σε συναυλίες και όταν το είδα, πρέπει να δανείστηκα λεφτά για να το πάρω, δεν είχα μαζί μου αλλά έμοιαζε τόσο με καραμέλες Αlpenliebe, φράουλα με κρέμα, και όλα ήταν απερίγραπτα γλυκά εκείνο το βράδυ. Και μετά ήρθε το Tender Buttons, την πιο δύσκολη εποχή της ζωής μου, το άκουγα εκεί ξανά και ξανά μέχρι να γίνω καλά, η φωνή της η καλύτερη θεραπεία, με τον Michael A Grammar, το American boy και τη μαύρη black cat γάτα. Τι ατυχία αυτές οι μαύρες γάτες γαμώτο, και σταματάω γιατί γράφω βλακείες, αλλά είμαι δραματικά στεναχωρημένη…

calendar

Πριν λίγο μου έδωσαν ένα φάκελο 3,09 Gb. Περιείχε 365 τραγούδια. Ένα για κάθε μέρα της χρονιάς που πέρασε. Τρελάθηκα από τη χαρά μου γιατί θα έχω να ακούω για ώρες. Πάνω από εικοσιτέσσερις. 1d 1h 11min 40sec για την ακρίβεια. Μέρες δηλαδή. 1,049μέρες. Αν με τη συλλογή με τα 31 tracks που είχα κάνει είχα ένα καλό soundtrack μέχρι την Πάτρα, με αυτά τα 365 δεν ξέρω σε τι χιλιομετρική απόσταση μπορώ να φτάσω. Τα 31 πάντως ήταν 2 ώρες και ένα τέταρτο περίπου, μαζί δηλαδή με τα απαραίτητα repeat περνάς τα διόδια του Ρίου και φτάνεις σπίτι χωρίς να έχεις καταλάβει πως πέρασε η ώρα. Τώρα λέω να πάω στον Έβρο. Και να γυρίσω.

Θα έπρεπε να υπάρχει και κάποιο άλλο μέγεθος στη φυσική, κάτι σε klm ανά track ή κάτι τέτοιο.

Tελοσπάντων, το θέμα δεν ήταν αυτό. Απλά με όλες αυτές τις ρετροσπεκτίβες και τις επιλογές από το 2010, θυμήθηκα ένα ‘project’ που είχα αρχίσει κάποτε. Δεν τελείωσε, αλλά μάλλον δεν πρόκειται και να τελειώσει, γι’ αυτό και το προδίδω εδώ, στην αρχή του. Το project ήταν να μαζέψω 365 κομμάτια, επίσης ένα για κάθε μέρα του χρόνου, αλλά όχι έτσι απλά. Οι τίτλοι να είναι ημερομηνίες.

31

30+1=31. Που λόγω τράπουλας, για τις γιορτές είναι μια χαρά νούμερο. Περισσότερα δεν γίνεται. Πήγα να φτιάξω ένα top50 των albums της χρονιάς που πέρασε και με έπιασε κατάθλιψη. Αποκλείεται να είχα ακούσει τόσο υλικό που να μπορώ από αυτό να επιλέξω 50 αγαπημένα. Και άσχετη και στριμμένη. Και ενώ νόμιζα πως είμαι πολύ γενναιόδωρη στις μουσικές επιλογές, τώρα με έπιασε μια φοβερή τσιγγουνιά. Αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Στη λίστα έπρεπε να μπουν πράγματα με τα οποία απέκτησα μια προσωπική σχέση. Και ενδεχομένως άδικη και προκατειλημμένη. Δεν πειράζει.

Επίσης, μόλις μου είπαν ότι έχω μια απάθεια για τις νέες κυκλοφορίες. Ότι δεν με νοιάζει να ακούσω κάτι επειδή είναι καινούριο. Με εξαιρέσεις προσωπικές υποθέσεις από το παρελθόν.

Όπως και να ’χει δυσκολεύτηκα. Το top10 των albums της δεκαετίας θα μου ήταν πιο εύκολο. Mέσα σε 1 λέπτο μέτρησα αυτά και ησύχασα.

brad hamers

Μερικές εξισώσεις:

Two Ton Sloth = Brad Hamers + PZ

PZ = Panzah Zandahz = Big Pauper

Phlegm = Brad Hamers + Slomoshun

Three sides of a circle = Slomoshun + Big moses + Brad Hamers

Πριν λίγους μήνες ο Chukchee με διαφώτισε για άλλη μια φορά. Δεν θυμάμαι πότε και πως ακριβώς, αλλά έπεσα πάνω σε αυτό το όνομα: Brad Hamers.

Δεν τον είχα ακούσει ποτέ ξανά. Πολύ κακώς. Θα έπρεπε. Χάρη σ’αυτόν ένιωσα να ξεσκεπάζω ένα ολόκληρο μουσικό δίκτυο που αγνοούσα την ύπαρξη του.

Ο Brad Hamers κάνει τα πάντα. Είναι mc, ποιητής, συγγραφέας, φωτογράφος, ακτιβιστής και λίγο γραφίστας. Γνωστός πάντως δεν είναι. Ανήκει σ’ αυτό το hiphop παρακλάδι που είναι απόλυτα του γούστου μου. Εσωστρεφές, αργό, μελωδικό και μαύρο σε διάθεση. Φτιαγμένο από έναν λευκό τύπο.

Παιδεύτηκα κάμποσο να βρω τα albums του αλλά νομίζω τα κατάφερα. Τελικά του ανήκει ένας αξιοπρεπής φάκελος, κάτι περισσότερο από 1/2 G.

un monde avec toi

Η επίσημη οικογενειακή δισκοθήκη όταν ήμουν παιδί ήταν ένα ράφι όλο κι όλο. Και λέω επίσημη γιατί κάποια στιγμή είχα ανακαλύψει δυο συρτάρια φίσκα με κάτι γρατζουνισμένα σαρανταπεντάρια με λαϊκά και χωρίς εξώφυλλο. Μαίρυ Λίντα, Χιώτη μάμπο και τέτοια. Ούτε που ξέρω τι απέγιναν εκείνα. Τα ‘επίσημα’ πάντως ήταν τα άπαντα του Θοδωράκη (πολλά τελοσπάντων), ένα Boxset με 10 δίσκους του Μπιθικώτση, κάμποσα του Λοΐζου, και κάτι παραδοσιακά ρώσικα τραγούδια. Και κάποια στιγμή επειδή άρχισα πιάνο, κάμποσα κλασικής μουσικής με έμφαση στο Chopin. Υποθέτω υπήρχε το σκεπτικό πως αν ακούω πολύ deutsche grammophon θα καταλήξω να παίζω και καλύτερα. Εγώ απλά αγχωνόμουν και πάθαινα κατάθλιψη.

Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα είναι πως μέσα σε όλα αυτά υπήρχε και αυτό:

Le Grand Orchestre de Paul Mauriat.

nouvelle wave

Όλα άρχισαν με ένα τραγούδι. Μερικές φορές ένα τραγούδι αρκεί να φέρει την καταστροφή. Δεν είμαι ειδική στο new wave ή dark wave. Αλλά μ’ αρέσει, πολύ. Δεν είναι της εποχής μου, αλλά έχω κάποιες ηχητικές αναμνήσεις λόγω της μεγαλύτερης κατά 5 χρόνια αδερφής. Μέχρι εκεί από γνώσεις.

Σε μια από τις αναζητήσεις για την ανανέωση του καθημερινού soundtrack –που ισοδυναμεί με αναβολή των πραγμάτων με τα οποία θα έπρεπε όντως να ασχολούμαι- πέτυχα μια σειρά από φλέβες χρυσού.

Καταρχήν υπάρχει αυτός ο χαμός με την επανακυκλοφορία της ‘Υπέρβασης’ των Metro Decay. Δεν το έχω ακούσει ακόμα ολόκληρο, αλλά εντάξει, παραδέχομαι πως το ‘Σκιές’ πχ είναι πολύ ωραίο. Ή το ‘κειμήλια’. (Και αυτό από τον Φανταστικό Ήχο).

Το ψάξιμο για αυτούς φυσικά κατέληξε στην Ειρκτή. Ωραίο όνομα και ωραίο site. Ειρκτή σημαίνει φυλάκιση ή φυλακή. Εξού και η κάθειρξη.

Χάζεψα κάμποσο με τις κυκλοφορίες τους και με την όρεξη να ποντάρω σε κάτι που να μην έχω ακούσει και να μην έχω ιδέα τι είναι. Αποφάσισα να πάρω ένα album των Brigade Internationale. Το ‘Regard Extreme’. Πρώτη κυκλοφορία σε κασσέτα το 1980.

The Pyre

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το The Pyre.

Πρόκειται για μια συνεργασία του Sole και του Ravi Zupa. Ένα audio-book. Μια ιστoρία που σου «διαβάζει» ο Sole ενώ ξεφυλλίζεις τις σελίδες και ακούς μουσική. Περισσότερο αφήγηση παρά hip hop μάλλον.

Εντάξει, για τον Sole δεν πρόκειται να γράψω πάλι κατεβατά, είναι και γνωστός, τον Ruvi Zupa όμως δεν τον ήξερα. Ίσως και να ’πρεπε βέβαια. Αν ήμουν λίγο πιο προσεκτική θα τον ήξερα.

Είναι πολύ δραστήριος καλλιτέχνης και κατά καιρούς είχε συνεργαστεί με κάμποσους από την Anticon – έχει φτιάξει ένα σωρό video. Και με τον Sole είχε ξανασυνεργαστεί. Το videoclip του φοβερού Battlefields είναι δικό του.

10:15 Saturday Night

Μερικές φορές ένα τραγούδι αρκεί να φέρει την καταστροφή.

Έβλεπα μια ταινία την οποία θα βαθμολογούσα επιεικώς με 5 με άριστα το 10. Δέχτηκα να τη δω εξαιτίας του soundtrack και της εποχής: τέλη των 70 στην αγγλική επαρχία. Η κακή αρχή έγινε με τους υπότιτλους. Διότι μπορεί να μ’αρέσει η αγγλική επαρχία, οι βρεγμένοι δρόμοι, τα ωραία παλτά, και τα δισκάδικα τρύπες, αυτό όμως δε σημαίνει πως καταλαβαίνω και τι λένε όλοι αυτοί εκεί πέρα. Για την ακρίβεια ώρες ώρες δεν καταλαβαίνω γρι. Οι υπότιτλοι όμως ήταν το κάτι άλλο. Ξέχασα και τα αγγλικά που ήξερα. Δεν έχω ξαναδεί χειρότερη μετάφραση, και όσο κι αν εκτιμώ την ανώνυμη δουλειά όσων ασχολούνται ερασιτεχνικά με τους υπότιτλους, η συγκεκριμένη απόπειρα ήταν τελείως σουρεαλιστική. Αν η ταινία είχε μια ελπίδα, την έχασε. Στο τέλος τα παράτησα – προσπάθησα να αγνοώ τα ελληνικά – και μπροστά στο μπάχαλο αυτό, η αγγλική slang μου φάνηκε παιχνιδάκι. Παραλίγο να κάτσω να τους ξαναγράψω από την αρχή. Δεν το έκανα βέβαια. Μερικές φορές αρκεί λίγη γκρίνια.

Έβλεπα λοιπόν την ταινία με κάποια νεύρα.

Salem II - The Return

Το να γράφω για τους salem είναι εύκολη υπόθεση. Το μόνο κακό είναι που όλη τη χρονιά με δαύτους μου συνέβαιναν ένα σωρό ιστορίες που τώρα τις έχω ξεχάσει. Η πιο περίεργη όμως από αυτές δεν ξεχνιέται και πολύ.

Την εποχή λοιπόν που τους είχα βρει και που έψαχνα τα κομμάτια τους ένα-ένα, ήξερα ακριβώς τι είχε ο κάθε χρήστης στο last.fm και πότε το είχε βρει. Τώρα είναι πολλοί οι fans και δεν γίνεται να έχεις τέτοια database στο κεφάλι σου, εκτός αν είσαι εντελώς μουρλός και τους οργανώσεις σε κανένα excel.

Εν πάσει περιπτώσει πέρσι τέτοια εποχή ήξερα απέξω κι ανακατωτά τα πάντα για δαύτους. Ήμουν top listener και είχα τη δεύτερη καλύτερη salem list μετά τον C.

O C. ήταν πρώτος και με διαφορά. Είχα ανταλλάξει κάτι mail και tracks με κάποιους fans, αλλά εκείνος ήταν το πιο περίεργο άτομο που έχω συναντήσει εκεί μέσα. Είχε κομμάτια που δεν έβρισκα παρότι ξημερωνοβραδιαζόμουν ψάχνοντας. Ας πούμε ένα cdr, το FuCKU. Είχε κυκλοφορήσει από τη disaro και προφανώς όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Και μετά το χάος. Δεν ξέρω, τώρα ίσως να είναι πιο εύκολο να το βρεις.

The Wire

Αυτό το καλοκαίρι ήταν το καλοκαίρι του Wire. Δεν ξέρω πως στην ευχή μου είχε ξεφύγει έτσι αυτή η σειρά, αλλά τουλάχιστον επανόρθωσα για τα καλά. Όλα τα επεισόδια και των πέντε κύκλων, σε λιγότερο από δυο μήνες. Wire το πρωί, το μεσημέρι, το βράδυ, το ξημέρωμα. Wire.

Επέστρεψα τώρα από διακοπές, γυρίσαμε τη μισή Ελλάδα και βάλε, και νιώθω σαν να γύρισα από τη Βαλτιμόρη. Χαλκιδική, Πελοπόννησος, όλα έχουν γίνει αναμνήσεις από τα ghetto της δυτικής και ανατολικής Βαλτιμόρης. Στον ύπνο μου έβλεπα να κάνω εξαντλητικές παρακολουθήσεις για ώρες, να παγιδεύω αυτοκίνητα με τσιπάκια, να κάνω ανακρίσεις. Ξυπνούσα εξαντλημένη από τη σκληρή δουλειά και από την αγωνία μήπως χτυπήσουν τον Όμαρ.

TrI▲ngLes

Το πρόβλημα προέκυψε ήδη από το προηγούμενο post. Με τον Afta-1. Όχι ακριβώς με αυτόν δηλαδή αλλά με το όνομα του. Ούτε με το όνομα του ακριβώς. Με το πώς το γράφει. Τελευταία εμφανίζονται πολλά τρίγωνα. Πολλά σύμβολα. Πολλά.

Δεν θα αρχίσω με την Μ.Ι.Α. και το καινούριο της «Maya».

Ούτε καν με την Avid (digidesign)

Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί. Το πρόβλημα είναι πάντα οι ▲ΛΛΟΙ. Οι Salem και η παρέα τους μάλλον. Και το Twin Peaks. Και αυτό φταίει, που είδα όλα τα επεισόδια μαζεμένα τελευταία, και βλέπω παντού τρίγωνα, κουκουβάγιες και ακούω Badalamenti μέρα νύχτα μέσα στο κεφάλι μου και εκτός.

Κι όμως δεν φταίω. Δεν τα φαντάζομαι όλα. Υπάρχουν γεγονότα. Υπάρχει μια σειρά από συγκροτήματα που δεν έχουν όνομα.

£ 281.94

αν δεν ήμουν άφραγκη/αν κέρδιζα στο στοίχημα/αν έπαιζα στοίχημα:

- Sparklehorse, Danger Mouse: Dark Night of the Soul [Deluxe Edition] [Box Set]

Τιμή: £ 46.90

Αυτό εδώ είναι ολόκληρη ιστορία. Γνωστή μάλλον, αλλά ωραία. Και πολύπλοκη.

Είναι μια φοβερή all-stars συνεργασία του μακαρίτη του Mark Linkous, του Danger Mouse, του David Lynch και ένα σωρό άλλων φοβερών ονομάτων. Ήταν να κυκλοφορήσει πέρσι αλλά ο Danger Mouse δεν τα βρήκε τελευταία στιγμή με την ΕΜΙ και η δουλειά ακυρώθηκε. Κυκλοφόρησε όμως μια σπάνια έκδοση με το βιβλιαράκι με τις φωτογραφίες του Lynch και όλα, όμως χωρίς τη μουσική (??!). Μόνο με ένα άδειο cdR. Έστω και έτσι πάντως, ήταν δυσεύρετο. Και φυσικά πανάκριβο.

Φέτος, δηλαδή σε κανα-δυο βδομάδες θα κυκλοφορήσει ξανά, κανονικά αυτή τη φορά και με τη μουσική. Η οποία είναι υπέροχη. Το τελευταίο κομμάτι με τη φωνή του David Lynch είναι το κάτι άλλο. Πεθαίνω για τον Lynch.

Και...